ပေလာင္အမ်ဳိးသားတို႔၏ အမ်ဳိးသားေရးလွဳပ္ရွားမွဳသမုိင္း

ပေလာင္အမ်ိဳးသားစည္းလုံးညီညြတ္ေရးအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ ပေလာင္အမ်ိဳးသားစည္းလုံးညီညြတ္ေရးအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကို ၁၉၅၆-ခုႏွစ္ ဖြဲ႔စည္းထူေထာင္ခဲ့သည္။ ေတာင္ပိုင္ေစာ္ ဘြားၾကီးစပ္ခြန္ပန္းစိန္က ဦေဆာင္၍ အဖြဲ႕့ခ်ဳပ္၏ ရည္ရြယ္ခ်က္ႏွင့္ ဖြဲ႔စည္းပုံစည္းမ်ဥ္းကို ေရးဆြဲျပဌာန္းခဲ့သည္။ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္၏ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ ပေလာင္အမ်ိဳးသားတို႔၏ညီညြတ္ေရး၊ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရး၊ အက်င့္၀တၱရား ျပဳျပင္ေရး၊ၾကီး ပြားေရး ပညာေရး၊က်န္းမာေရးတို ့ျဖစ္သည္။ အဖြဲ ့ခ်ဳပ္၏လုပ္ငန္းစဥ္မွာ (၁)ပေလာင္အမ်ိဳးသားႏွင့္ ရွမ္းျပည္ညီညြတ္ေရးမ်ားတြင္ အက်ိဳးျဖစ္ထြန္းေစရန္ ေဆာင္ရြက္ျခင္း (၂)လူတို႔၏အဓိက သိအပ္ေသာက်င့္၀တ္ ၀တၱရားမ်ားကို သင္ၾကားေပးျခင္း (၃) စိတ္ဓါတ္၊အက်င့္ စာရိတၱႏွင့္ အျပဳအမွဳ က်င့္၀တၱရားသုံးပါး ျပဳျပင္ေပးျခင္း (၄)တုိင္းသူျပည္သားတို႔၏ၾကီးပြားရာ ၾကီးပြားေၾကာင္းနည္းလမ္းမ်ားကို သင္ၾကားေပးျခင္းဟူ၍ျဖစ္သည္။ (၅)ပကတိ က်န္းမာေရးႏွင့္ ညီညြတ္ျခင္းရွိေစရန္ ကိုယ္လက္လႈပ္ရွားျခင္း ကိုသင္ၾကားေပးျခင္းဟူ၍ျဖစ္သည္။ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္၏ တည္ရာဗဟိုဌာနခ်ဳပ္ကို နမ့္ဆန္ျမိဳ႕ တြင္ထားရွိျပီး ဗဟိုဌာနခြဲ၊ဌာနခြဲစသည္တို႔ကို အဆင့္ဆင့္ဖြဲ႔ စည္းထားရွိခဲ့သည္။ အဖ႔ြဲခ်ဳပ္၏ပေလာင္အမ်ိဳးသားဟူသည့္အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္တြင္ ပေလာင္၊ ၀၊ လြယ္လ၊ ယင္းနက္၊ ေတာင္သူတို ့ပါ၀င္ဖြဲ ့စည္းထားသည္။ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီစစ္အစိုးရက ႏိုင္ငံေတာ္အာဏာကို သိမ္းယူျပီး ႏိုင္ငံေရးပါတီအဖြဲ႔အစည္းမ်ား၊ အသင္း အဖြဲ႔မ်ား၊ လူမ်ိဳးစုေရးရာအသင္းအဖြဲ႔မ်ားတို႔ ဖ်က္သိမ္းခံၾကရရာပေလာင္အမ်ိဳးသားစည္းလုံးညီညြတ္ေရးအဖ႔ြဲ ခ်ဳပ္သည္လည္း ၁၉၆၄-ခုႏွစ္တြင္ ဖ်က္သိမ္းခံခဲ့ရသည္။ ပေလာင္အမ်ိဳးသား ဒီမိုကေရစီအဖြဲ ့ခ်ဳပ္ (Pa Laung National League For Democracy) ပေလာင္အမ်ိဳးသား ဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ကို ၁၉၈၉-ခုႏွစ္၊ ႏွစ္ဆန္းပိုင္းတြင္ဖြဲ႔စည္းခဲ့သည့္ ႏိုင္ငံေရးပါတီျဖစ္သည္။ ပေလာင္အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကိုနမ့္ခမ္း၊မူဆယ္၊ကြတ္ခိုင္၊ ေက်ာက္မဲ၊မိုးကုတ္၊ မႏၱေလး၊နမ့္ဆန္ျမိဳ့နယ္ တို႔တြင္ ျမိဳ ့ နယ္ရုံးမ်ား ဖြဲ ့စည္းဖြင့္လွစ္ထားသည္။ ၁၉၉၀-ျပည့္ႏွစ္၊ပါတီစုံအေထြေထြေရြးေကာက္ပြဲတြင္ မိုးကုတ္၊ ေက်ာက္မဲ၊ နမ့္ဆန္၊ ကြတ္ခိုင္၊ နမ့္ခမ္း၊မူဆယ္ျမိဳ႔ နယ္တို႔၌ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္၀င္ေရာက္ အေရြးခံရာ နမ့္ဆန္ႏွင့္ ကြတ္ခိုင္ျမိဳ႕နယ္(၂)ခုတြင္၊ ပေလာင္အမ်ိဳးသား လူမ်ိဳးစု လြတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္(၂)ဦးရရွိခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ၁၉၉၂ -ခုႏွစ္တြင္ တိုင္းရင္း သားႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ား ဖ်က္သိမ္းပစ္ေရး တြင္ ပေလာင္အမ်ိဳးသား ဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္လည္းဖ်က္သိမ္းျခင္းခံရ သည္။ ပေလာင္ျပည္နယ္လြတ္ေျမာက္ေရး ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးသမိုင္းေၾကာင္းတြင္ ၁၉၄၇-ခုႏ်စ္ ပင္လုံညီလာခံၾကီးမွ ျပည္နယ္-ျပည္မတိုင္းရင္း သားစည္းလုံး ညီညြတ္ေရးကို အျမင့္ဆုံးသို႔ေရာက္ရွိေစခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္တို႕ က်ဆုံးရျပီးေနာက္ပိုင္းတြင္ တိုင္းရင္းသာားစည္းလုံးညီညြတ္မႈသည္လည္း က်ဆုံးသြားရသည္။ ယေန႕တိုင္ ျပည္နယ္-ျပည္မတိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးမ်ား တန္းတူရည္တူ အခြင့္အေရးႏွင့္ တန္းတူေရးကိုအေျခခံ ေသာ စည္းလုံးညီညြတ္မႈပါ ပ်က္သုဥ္းရေလသည္။ ၁၉၄၇-ခုႏွစ္၊ ဖြဲ႕စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပုံတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ တိုင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္တို႔ သေဘာတူခ်မွတ္ခဲ့သည္။ တန္းတူေရးကို အေျခခံသည့္အခ်က္ၾကီးကို ျငင္းပယ္ဖ်က္ သိမ္းလိုက္ၾကျပီးျဖစ္သည္။ တိုင္းျပည္ကို ျပည္ေထာင္စုစနစ္ျဖင့္ ဖြဲ႔သည္းျခင္းမဟုတ္ေတာ့ေပ။ တစ္ျပည္ေထာင္စနစ္ျဖင့္ ဖြဲ႔စည္းလိုက္ျပီး ဗမာျပည္မကို ျပည္ေထာင္စု ဗဟိုအစိုးရႏွင့္ ပူေပါင္းလိုက္သည္။ ဗမာျပည္မကို ဗဟိုအာဏာေပးအပ္ထားျပီး ျပည္နယ္မ်ားကို လက္ေအာက္ခံနယ္ေျမအျဖစ္ ထားရွိလိုက္ သည္။ ျပည္နယ္-ျပည္မညီညြတ္ေရး၊ တိုင္းရင္းသား စည္းလုံး ညီညြတ္ေရးကို တန္းတူေရးအေပၚ အေျခခံမထားဘဲ သိမ္းပိုက္ေရးနည္းလမ္းျဖင့္ ဗိုလ္က်ၾကီး စိုးလႊမ္းမိုး လုပ္ေဆာင္ေလေတာ့သည္။ လက္ရွိျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္၏ ဖြဲ ့စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပုံအေျခခံဥပေဒတြင္ျပည္နယ္ႏွင့္ လူမ်ိဳးစုတိုင္းတန္းတူ ညီမွ်ေသာ အခြင့္အေရးျပဌာန္းခ်က္မရွိ၍ ႏိုင္ငံေတာ္၏ အဓြန္ရွည္တည္တံ့ခိုင္ျမဲေရးအလို႔ငွာ ဖြဲ႔စည္း အုပ္ခ်ဳပ္ ပုံအေျခဥပေဒကို ျပင္ဆင္ရန္လိုအပ္သည္ ဟူသျဖင့္-ဗမာျပည္နယ္   အပါအ၀င္  ျပည္နယ္မ်ာ ညီညြတ္ေရးအဖြဲ႕ ဖြဲ ့စည္းေရး- ျပည္ေထာင္စုဖြဲ ့စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပုံျပင္ဆင္ေရးဆြဲေရး ျပည္ေထာင္စုအမ်ိဳးသားညီလာခံက်င္းပေရး မြန္၊ရခိုင္၊ခ်င္းျပည္နယ္မ်ားဖြဲ ့စည္းေရး နယ္ခ်ဲ ့ဆန္ ့က်င္ေရးတို့ကို ခ်မွတ္အတည္ျပဳခဲ့ၾကသည္။ ဤတြင္ တုိင္းရင္းသားတို႔ေတာင္းဆိုသည့္အခ်က္တို ့သည္ ခြဲထြက္ေရး၊ျပည္ေထာင္စုျဖဳိခြဲေရး၊ ဗမာလူမ်ိဳးစု မုန္းတီးေရးတို ့ကို ဖန္တီးေနျခင္ဟု အေၾကာက္အကန္စြပ္စြဲျပဳမူေလေတာ့သည္။ ယေန ့ထိတိုင္ တိုင္းရင္းသား လူမ်ိဳးတို႔သည္ အဖိႏွိပ္ခံရမႈ တို႔ကိုဒီမိုကေရးစီနည္းလမ္းတို႔ျဖင့္ ကာကြယ္ျခင္းငွာ မရရွိႏိုင္၍ လက္နက္ကိုင္ လမ္းစဥ္သို ့ေလွ်ာက္လွမ္းၾကရေလသည္။ ဤသို႔ေၾကာင့္ ၁၉၅၈- ခုႏွစ္တြင္ ရွမ္းျပည္ေတာ္လွန္ေရးအင္အားစုတို႔ေပၚေပါက္လာရေလသည္။ ရွမ္းျပည္ ေတာ္လွန္ေရး အင္အားစုတို႔တြင္ ရွမ္းအမ်ိဳးသားမ်ား၊ပေလာင္အမ်ိဳးသားမ်ားတို႔စုစည္းပါ၀င္ၾကသည္။ ရွမ္းျပည္၏ နစ္နာ ဆုံးရႈံးရမႈကို တစ္ေပါင္းတစ္စည္းတည္း ပါ၀င္ေျဖရွင္းရန္ႏွင့္ ရွမ္းျပည္အမ်ိဳးသားလူမ်ိဳးစုတို႔၏အခြင္႔ေရး၊ အေရးအရာမ်ားကို စုစည္းေဆာင္ရြက္ႏိုင္ရန္ျဖစ္သည္။ ရွမ္း၊ ပေလာင္တို႔၏ အခြင့္အေရးကို တစ္စုတည္း တစ္တန္း တစ္စားတည္းခံယူ၍ ၾကိဳးပမ္းလုပ္ေဆာင္ၾကသည္။ ရွမ္းျပည္ေတာ္လွန္ေရးအင္အားစုသည္စစ္မွန္ေသာဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု “ဖြဲ ့စည္းျဖစ္ေပၚေရး၊ တန္းတူညီမွွ် ေသာ အေျခံခံအဃင့္အေရးျဖင့္ ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာာႏိုင္ငံေတာ္ေပၚထြန္းေရး၊ မဟာဗမာလူမ်ိဳးၾကီး၀ါဒ တိုက္ဖ်က္ေရး၊ မဟာအမ်ိဳးသားေရး၀ါဒဆန႔္ က်င္ေရး၊ စစ္မွန္ေသာအမ်ိဳးသားအခြင့္အေရးအာမခံခ်က္ရွိေရးကို ေတာင္းဆိုတိုက္ပြဲ ၀င္ၾကသည္။ ၁၉၆၂-ခုႏွစ္၊မတ္လ(၂)ရက္ေန ့တြင္ ျပည္ေထာင္စုျပဳိကြဲ မည့္အႏၱရာယ္မွ ကယ္တင္ရန္ဟူေသာ အေၾကာင္းျပ ခ်က္ျဖင့္ဗိုလ္ေန၀င္းစစ္အုပ္စုက ႏိုင္ငံေတာ္အာဏာကို သိမ္းယူလိုက္ေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ျပည္နယ္မ်ား၊ လူမ်ိဳးစုအမ်ိဳးသားမ်ားတို႔ေတာင္းဆိုသည့္ စစ္မွန္ေသာဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုဖြဲ႔စည္းေပၚထြန္းေရး၊ တန္းတူ ညီမွ်ေသာ အေျခခံြင့္အေရးရရွိေရးႏွင့္အာမခံခ်က္ရရွိေရး၊ကိုယ္ပိုင္ျပဌာန္းခြင့္ အခြင့္အေရးတို႔လက္လြတ္ဆုံး ရႈံးၾကရေလသည္။ ပီအဲန္အက္ဖ္ (ပေလာင္အမ်ိဳးသားတပ္ဖြဲ ့) ဤသို႔ေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံေရး အေျပာင္းအလဲျဖစ္ေပၚလာျခင္းတို႔ေၾကာင့္ မိမိတို႔၏ အမ်ိဳးသားလုံျခဳံေရးႏွင့္ ကာ ကြယ္ေစာင့္ ေရွာက္ေရး၊ မိမိတို႔၏အမ်ိဳးသားအားအသုံးခ်ခံဘ၀သို႔မက်ေရာက္ေရး၊ တန္းတူညီမွ်ေသာ အေျခခံ အခြင့္အေရးရရွိေရး၊ မိမိတို႔၏အမ်ိဳးသားတစ္ရပ္လုံးကို ဦးေဆာင္ႏိုင္မည့္အဖြဲ႔အစည္းတစ္ရပ္ခိုင္မာစြာရပ္တည္ ေရးဟူေသာ ဦးတည္ခ်က္ျဖင့္ ရွမ္းျပည္ေတာ္လွန္ေရး ေခါင္းေဆာင္မ်ား တို႔ကပေလာင္အမ်ိဳးသားတပ္ဖ႔ြဲ (Palaung National Force- PNG)ကို ၁၉၆၃-ခုႏွစ္ စတင္ဖြဲ ့စည္းလိုက္ေလသည္။ ပေလာင္အမ်ိဳးသားတပ္ဖြဲ႔(ပီအဲန္အက္ဖ္)ကို ရွမ္းျပည္တပ္မေတာ္ဖြဲ႔စည္းမႈေအာက္တြင္ထားရွိခဲ့သည္။ ရွမ္း အမ်ိဳး သား ေသနတ္ ကိုင္တပ္ရင္းအမွတ္(၁)၊(၂)၊(၃)၊(၄)ႏွင့္ ပေလာင္အမ်ိဳးသားတပ္ဖြဲ ့ကို ေသနတ္ကိုင္တပ္ရင္း အမွတ္(၅)၊(၆)ဟူ၍ဖြဲ ့စည္းခဲ့သည္။ ပေလာင္အမ်ိဳးသားတပ္ဖြဲ႔အမွတ္(၅)ေသနတ္တပ္ရင္းကို ေတာင္ပိုင္ေစာ္ဘြားၾကီး၏ မ်ိဳးႏြယ္ျဖစ္ေသာ စ၀္ခြန္ ေအးႏွင္ စ၀္ခြန္လီတို႔က ဦးေဆာင္၍နမ့္ဆန္ျမိဳ့နယ္ ျမိဳ ့သစ္၌တပ္ရင္ဌာနခ်ဳပ္ဖြင့္လွစ္ထားရွိခဲ့သည္။ စစ္ေဒသ အျဖစ္ေက်ာက္မဲ၊ ေနာင္ခ်ိဳ၊မိုးကုတ္၊မဘိမ္းျမိဳ ့နယ္တို႔ကို အေျခခံထားရွိသည္။ စစ္ေရး၊စည္းရုံးေရးကို အခိုင္ အမာ တည္ေဆာက္ႏိုင္ခဲ့သည္။ ပေလာင္အမ်ိဳးသားတပ္ဖြဲ႔အမွတ္(၆)ေသနတ္ကိုင္တပ္ရင္းကို နမ့္ခမ္းျမိဳ ့နယ္ရူမိုင္းပေလာင္မ်ိဳးႏြယ္စု၀င္ စ၀္ခြန္ ေသာင္းႏွင့္ စ၀္သန္း၀င္တို႔က ဦးေဆာင္ကြပ္ကဲျပီး ဟိုမိန္း(နမ့္ဆန္ျမိဳ ့နယ္)တြင္ တပ္ရင္းဌာနခ်ဳပ္ ဖြင့္လွစ္ ထားရွိသည္။ နမၼတူ၊ မန္တုန္၊ နမ္ခမ္းႏွင့္ ကြတ္ခိုင္အေနာက္ျခမ္းေဒသတို ့ကို အေျခခံစစ္ေဒသ အျဖစ္သတ္မွတ္ ထားရွိသည္။ စစ္ေရး၊စည္းရုံးေရးတြင္ အတန္အတင့္ အေျခခံရရွိထားသည္။ ပီအဲန္အက္ဖ္သည္ ရွမ္းျပည္ေျမာက္ပိုင္းေတာ္လွန္ေရးအင္အားစုတြင္ ေဒသတစ္ခုလုံးကို ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ခဲ့သည့္ အေျခအေနျဖင့္ ေတာင့္တင္းခိုင္မာစြာရပ္တည္ႏိုင္ခဲ့သည္။ အက္စ္အက္စ္ေအႏွင္ ပီအဲန္အက္ဖ္လက္နက္ကိုင္ပ႗ိပကၡျဖစ္လာျခင္း ပီအဲန္အက္ဖ္သည္ အခ်ိန္တိုကာလအတြင္း ခိုင္မာစြာရပ္တည္လာႏိုင္ျခင္း၊ လူထု၏ေထာက္ခံမႈႏွင့္ စစ္ေရး ေအာင္္ျမင္မႈရရွိေနျခင္း၊ပေလာင္လူထုသာမက ေဒသခံလူမ်ိဳးစုတို ့အေပၚ စည္းရုံးေရးရွိလာျပီး ယုံၾကည္မႈ ရရွိျခင္းတို႔ေၾကာင့္ရွမ္းျပည္တတ္မေတာ္အေနျဖင့္ ဆက္ဆံလာျခင္း၊ကန္ ့သတ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္လာျခင္း၊ နယ္ေျမ ေဒသ သတ္မွတ္ခ်က္ကို ေဖာက္ဖ်က္က်ဴးေက်ာ္လာျခင္း၊ လူမ်ိဳးေရးဖိႏွိပ္မႈကို လုပ္ေဆာင္လာျခင္းတို႔ျဖင့္ အတြင္း ပ႗ိပကၡစတင္ဖန္တီးလာေလသည္။ ၁၉၆၇-ခုႏွစ္၊ဒီဇင္ဘာလတြင္ အက္စ္အက္စ္ေအ(ရွမ္းျပည္တပ္မေတာ္)သည္ ပီအဲန္အက္ဖ္ကို အျမစ္ျပတ္ ေခ်မႈန္း ေရးစီမံကိန္းကို စတင္အေကာင္ေဖာ္ေလေတာ့သည္။ ရွမ္းျပည္တပ္မေတာ္(အက္စ္အက္စ္ေအ)သည္ ပီအဲန္အက္ဖ္ စစ္ေၾကာင္း(၂)တပ္ခြဲ(၂)ကို မန္ေကာ္တိုက္နယ္၊တြန္ဆြန္ေက်းရြာတြင္ အလစ္၀င္ေရာက္ အငိုက္ ဖမ္းျပီး လက္နက္သိမ္း ဆည္းမႈကို လုပ္ေဆာင္ေတာ့သည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ စစ္ေရးထိုးစစ္ဆင္မႈကိုပါ လုပ္ေဆာင္လာရာမွ အက္စ္အက္စ္ေအႏွင့္ ပီအဲန္အက္ဖ္တို ့လက္နက္ကိုင္ပ႗ိပကၡစတင္ျဖစ္ရေတာ့သည္။ ဤပ႗ိပကၡသည္ရွမ္းျပည္ေတာ္လွန္ေရးအင္အားစုအတြင္း လူမ်ိဳးစုအသြင္ေဆာင္သည့္ ပ႗ိပကၡသို႔ျဖစ္ခဲ့ရျပီး ရွမ္းျပည္ ေသြးခ်င္းမ်ားျဖစ္ၾကသည့္ ရွမ္းအမ်ိဳးသား၊ပေလာင္အမ်ိဳးသားႏွင့္ ရွမ္းျပည္လူထုၾကီးအတြက္ပါ ဆုံးရႈံး နစ္နာမႈၾကီးတစ္ရက္ အျဖစ္သင္ခန္းစာရရွိအပ္ေပျပီ။ ရွမ္းျပည္ေတာ္လွန္ေရးအင္အားစုအတြင္း အယူ၀ါဒကြဲျပားေနမႈ၊ ခံယူခ်က္ေထြျပားေနမႈ၊ ဦးေဆာင္မႈအခန္း က႑ေလ်ာ့ရဲလာျပီး လူမ်ိဳးေရးအေျခခံအစြဲအားၾကီးမႈ၊လူမ်ိဳးေရးခြဲျခားဆက္ဆံမႈ၊ အင္အားစုအတြင္း  ေခါင္း ေဆာင္ခ်င္းအားျပိဳင္ေနမႈတို ့ေၾကာင့္စည္းလုံးမႈအင္အားစုၾကီးယုိယြင္းျပိဳကြဲလာရသည္ကို သင္ခန္းစာပင္တညး္။ ဤတြင္ ရွမ္းျပည္နယ္ေတာ္လွန္ေရးအင္အားစုၾကီးအတြင္း၌အေပၚယံစုစည္းေနမႈသာရွိျပီး လူမ်ိဳးေရးခြဲျခား ဆက္ ဆံ ေနမႈ၊လူမ်ိဳးစုၾကီးက လူမ်ိဳးစုငယ္မ်ားတို႔အေပၚ အႏိုင္အထက္ျပဳက်င့္ေနမႈ၊ ဂိုဂဏအားၾကီးယွဥ္ျပိဳင္ေနမႈတို႔ ကို ေတာင္တန္းသားလူထုၾကီးကတစ္ေန ့တစ္ျခားပိုမိုခံစားေနရေလသည္။ ရွမ္းျပည္ ေတာ္လွန္ေရးအင္အားစုသည္ ႏိုင္ငံေရးအျမင္ႏွင့္ ဦးေဆာင္မႈတို႔၌အေတြ႔အၾကဳံ၊ အေတြး အေခၚ၊ အသိအျမင္ႏုနယ္ျခင္း၊ ၀ါဒခံယူခ်က္အေျခခံခိုင္မာမွန္ကန္ေရးကို မခ်မွတ္ႏိုင္ျခင္းတို႔ေၾကာင့္ လူမ်ိဳးေရး အသြင္ ေဆာင္လာမႈတို႔အားၾကီးေနရေတာ့သည္။ အေတြးအျမင္ျမင့္မားေသာ ေခါင္းေဆာင္ပိုင္းအခ်ိဳ ့တို ့က အင္အားစု အတြင္းမွန္ကန္ေသာအေျခခံရပ္တည္မႈခ်မွတ္ႏိုင္ေရး၊ ေသြးစည္းညီညြတ္မႈခိုင္မာ စြာျပန္လည္တည္ ေဆာက္ ေရးကို အၾကိမ္ၾကိမ္ၾကိဳးပမ္းအားထုတ္ေသာ္လည္းေအာင္ျမင္မႈမရရွိခဲ့ေပ။ ရွမ္းျပည္ညီေနာင္တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုအေပါင္းတို ့၏ စစ္မွန္ေသာ ေသြးစည္းညီညြတ္မႈ၊ မွန္ကန္ေသာ အေျခခံ လမ္းစဥ္ႏွင့္ မွန္ကန္ေသာေခါင္းေဆာင္မႈတို႔သည္သာလွ်င္ရွမ္းျပည္၏ အနာဂတ္ကံၾကမၼာႏွင့္ ျပည္ေထာင္စု တည္တံ့ခိုင္ျမဲမႈကို အားမခ်ံခ်က္ရရွိေပးမည္ျဖစ္သည္။ ပီအဲန္အက္ဖ္ရင္း(၅)၊ရင္း(၆) ပေလာင္အမ်ိဳးသားလူမ်ိဳးစုကို အေျခခံ၍ ပေလာင္အမ်ိုဳးသားတပ္ဖြဲ႔ကိုဖြဲ႔စည္းခဲ့ၾကရာတြင္ အေျခခံရပ္တည္မႈႏွင့္ ဦးေဆာင္မႈ တို႔၌အားနည္းခ်က္မ်ားရွိေနခဲ့သည္။ အဖြဲ႔အစည္းအတြင္း လူမ်ိဳးႏြယ္အအစြဲ၊ ေဒသအစြဲ ပုဂၢိဳလ္ေရး အစြဲတို ့ျဖင့္ က်ဥ္းေျမာင္း ေသးသိမ္ေသာအယူအဆ၊ အေတြးအျမင္တို ့ၾကီးစိုးလႊမ္းမိုးလွ်က္ရွိသည္။ ရင္း(၅)ပီအဲန္အက္ဖ္၏ ဦးေဆာင္မႈတြင္ ပထမတန္းေခါင္းေဆာင္ပိုင္းႏွင့္ ပေဒသရာဇ္အသြင္ျဖင့္ ရက္တည္ လိုေသာ ဒုတိယတန္းေခါင္းေဆာင္ပိုင္းတို ့အားျပိဳင္လွ်က္ရွိေနသည္။ ပီအဲန္အက္ဖ္ကို အမ်ိဳးသားေရးအသြင္ျဖင့္ မရပ္တည္ပဲ ပေလာင္လူမ်ိဳးႏြယ္စုတစ္ခု၏ တည္ေနမႈျဖင့္ ပေဒသရာဇ္စစ္အသြင္ရပ္တည္ရန္ ၾကိဳးပမ္းလာခဲ့ သည္။ တပ္ရင္း(၆)ပီအဲန္အက္ဖ္ထိန္းခ်ဳပ္နယ္ေျမေဒသအတြင္း ကူမင္တန္တို႔၀င္ေရာက္ ေႏွာက္ယွက္ ေနျခင္း၊ ဗမာစစ္ အစိုးရ၏ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္အေပၚ ထိုးစစ္ဆင္တိုက္ခိုက္လာျခင္းႏွင့္ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီိ၏ တန္ျပန္ စစ္ဆင္ထိုးေဖာက္လာျခင္း၊ နယ္ေျမအတြင္းအေျခခံေျခကုပ္စခန္းတည္ေဆာက္လာျခင္းတို႔ေၾကာင့္ အၾကပ္ တည္း ၾကီးစြာ ရင္ဆိုင္လာရေတာ့သည္။ အေျမာ္အျမင္ၾကီးမားေသာ  ေခါင္းေဆာင္ၾကီး စ၀္ခြန္ေသာင္းသည္ လက္ရွိရင္ဆိုင္ေနရေသာ  အၾကပ္အတည္း တို႔မွ လြတ္ေျမာက္ေရးႏွင့္ ပေလာင္အမ်ိဳးသားစု၏ မွန္ကန္ေသာရပ္တည္ခ်က္ရရွိေရးကို အစြမ္းကုန္ၾကိဳး ပမ္းခဲ့ရသည္။ ကခ်င္လြတ္ေျမာက္ေရးအဖြဲ ့(ေကအိုင္အို)ႏွင့္ ထာ၀ရမဟာမိတ္ဖြဲ ့စည္းႏိုင္ခဲ့ျပီးႏိုင္ငံေရး၊ စစ္ေရး၊ စိတ္ဓာတ္ေရး အေထာက္အကူမ်ားကို မဟာမိတ္ပီသစြာ ေပးေဆာင္ႏိုင္သည့္အျပင္ ရာဇ၀င္၏အက်ဥ္းတန္ဆုံးေသာ လူမ်ိဳးေရးေၾကြးဆပ္မႈအယူအဆေဟာင္းကို စြန္ ့ပစ္ႏိုင္ခဲ့သည္။ ရာဇ၀င္လူမ်ိဳးစုခ်င္း သတ္ျဖတ္တိုက္ခိုက္သည့္ ရန္ပြဲၾကီးကိုလည္း အဆုံးသတ္ႏိုင္ခဲ့ေလသည္။ ထာ၀ရမဟာမိတ္(ေကအိုင္ေအ)၏ၾကား၀င္ေစ့စပ္မႈျဖင့္ ဗမာျပည္ကြန္ျမဳဴနစ္ပါတီႏွင့္ ေဒသအတြင္း လက္နက္ ကိုင္ပ႗ိပကၡကိုထိန္းသိမ္းႏိုင္ခဲ့ေလသည္။ဤသို ့ေဒသအတြင္းျဖစ္ပ်က္မႈတို ့ကို မွန္ကန္စြာ ကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းႏိုင္ ခဲ့၍ ေဒသခံလူထုၾကီး၏ ယုံၾကည္မႈကိုတည္ေဆာက္ႏိုင္ခဲ့သည္။ စစ္ေရးႏွင့္လူထုစည္းရုံးေရးလုပ္ငန္းကို ခ်မွတ္ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ခဲ့သည္။ မွန္ကန္ေသာအမ်ိဳးသားေရးအေျခခံလမ္းစဥ္ကိုေဖာ္ေဆာင္ခ်မွတ္ႏိုင္ခဲ့သည္။ ထိုသို႔ေသာနယ္ေျမေဒသအတြင္း ျဖစ္ပ်က္ေျပာင္းလဲမႈအေပၚကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းႏိုင္သည့္အေလွ်ာက္၊ ပေလာင္ အမ်ိဳးသား တပ္ဖြဲ႔တစ္ခုလုံး ေသြးစည္းညီညြတ္ေရး၊ မွန္ကန္ေသာ အမ်ိဳးသားရပ္တည္မႈ တည္တံ့ခိုင္ျမဲ ေရး၊ပေလာင္လူထုတစ္ရပ္လုံး လုံျခဳံေရးႏွင့္ကာကြယ္ေရး၊ လူမႈအခြင့္အေရး တန္းတူညီမွ်မႈရရွိေရး၊ ဦးေဆာင္အ ဖြဲ႔စည္းတစ္ရပ္အျဖစ္ရပ္တည္ႏိုင္ေရးကို ေရးဆြဲခ်မွတ္ျပီး ရင္း(၅)သို ့ခ်ျပရွင္းလင္းေဆြးေႏြးရန္ၾကိဳးပမ္းခဲ့ရသည္။ သို႔ေသာ္ တပ္ရင္း(၆)က(ေအအိုင္အို)ႏွင့္ထာ၀ရမဟာမိတ္လက္တြဲေနျခင္းကို လိုလာမႈမရွိျခင္း၊ ဗမာျပည္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီႏွင့္ ညွိစြန္းမႈရွိေနသည္ဟု သံသယၾကီးစြာရွိေနျခင္း ေၾကာင့္ညွိႏွႈိင္းေဆြးေႏြးပြဲ မေအာင္ျမင္ သည့္ျပင္ ရင္း(၅)ဒုတိယတန္း ေခါင္းေဆာင္ပိုင္းတို ့၏ျပင္းျပင္ထန္ထန္ကန္ ့ကြန္ဆန္ ့က်င္မႈတို ့ေပၚေပါက္လာ ခဲ့ရာမွ လက္နက္ကိုင္ ပ႗ိပကၡဆီသို႔ ဦးတည္သြားရေလသည္။ ပုဂၢိဳလ္ေရးအားျပိဳင္မႈ၊ လူမ်ိဳးႏြယ္စုအသြင္ အားျပိဳင္ေနမႈ၊ လူမ်ိဳးႏြယ္စုအစြဲ၊ေးသအစြဲ၊ ဂိုဏ္ဂဏ အျမင္တို႔ျဖင့္ (၂)ၾကိမ္တိုင္တိုင္လက္နက္ကိုင္ ပ႗ိပကၡ တိုက္ပြဲၾကီးျဖစ္လာ၇ေပသည္။ ထိုသို ့ျဖင့္ ၁၉၆၉-၇၀ ခုႏွစ္တြင္တစ္ၾကိမ္ ပီအဲန္အက္ဖ္ ရင္း(၅)ႏွင့္ ရင္း(၆)တို ့ခ်င္း လက္နက္ကိုင္ ပ႗ိပကၡ တိုက္ပြဲျဖစ္ပြား လာၾကရာအင္အားစုမွာျပိဳလဲသြားၾကရသည္။ ၁၉၇၂-ခုႏွစ္တြင္ ရင္(၅)ပီအဲန္အက္ဖ္သည္ ရန္သူ စစ္အစိုးရထံ လက္နက္ခ် အညံ့ခံသြားခဲ့သည္။ ရွမ္းျပည္တတ္မေတာ္ႏွင့္ ပေလာင္အမ်ိဳးသားတပ္ဖြဲ႔ကိုတည္ ေထာင္ ရာတြင္ ပါ၀င္ခဲ့သည့္ ေခါင္းေဆာင္ စ၀္ခြန္ေအးမွာ လက္နက္ခ်အညံ့မခံဘဲ ဆက္လက္ တိုက္ပြဲ၀င္ လွ်က္ရွိေနရာမွ ၁၉၇၁- ခုႏွစ္တြင္ က်ဆုံးသြားရရွာေလသည္။ ဤသို႔ေသာပေလာင္အမ်ိဳးသားတို႔၏ ေတာ္လွန္ေရးသမိုင္းျဖစ္စဥ္တြင္လူမ်ိဳးႏြယ္အုပ္စုတိုက္ပြဲတို႔ေၾကာင့္ အခ်င္းခ်င္းေသြး ေျမက်ရျပီး ေသြးေခ်ာင္းစီးခဲ့ရသည့္အက်ဥ္းတန္၊ အရုပ္ဆိုးဆုံးေသာ ဆုံးရႈံးနစ္နာမႈၾကီး ပင္ျဖစ္ ေပသည္။ ႏြယ္ေတာ္စစ္ဆင္ေရး ရင္း(၆)ပီအဲန္အက္ဖ္သည္ တစ္ခုတည္ေသာ ပေလာင္အမ်ိဳးသားတပ္ဖြဲ ့အျဖစ္ရပ္တည္ေနျပီး ထာ၀ရမဟာမိတ္ ေကအိုင္အိုႏွင္႔ ပထမဦးဆုံးပူေပါင္းဆင္ႏြွဲသည့္ စစ္ဆင္းေရးျဖစ္သည္။ ႏြယ္ေတာ္စစ္ဆင္ေရးသည္ ရွမ္းျပည္ အလယ္ပိုင္း ေဒသ အက္စ္အက္ေအႏွင္ ့ဗမာ့စစ္အစိုးရတို ့ကို တိုက္ခိုက္ေခ်မႈန္းၾကေသာ စစ္ဆင္ေရးျဖစ္သည္။ ႏြယ္ေတာ္စစ္ဆင္ေရးကို စ၀္ခြန္ေသာင္း(ႏိုင္ငံေရးမွဴး၊ဗိုလ္မွဴးေဇာ္ဒန္(စစ္ေရးတာ၀န္ခံ)တို ့ကဦးစီးကြပ္ကဲသည္။ စစ္ဆင္ေရးကာလမွာ ၁၉၇၄-ခုႏွစ္၊ မတ္လ(၃)ေန ့တြင္စတင္ခဲ့သည္။ ၁၉၇၄-ခုႏွစ္၊ေအာက္တိုဘာလ(၅)ရက္ေန႔တြင္ စစ္ဆင္ေရးကို ရပ္တံ့ခဲ့ျပီးရွမ္းျပည္တပ္မေတာ္ႏွင့္ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရး ေဆြးေႏြးပြဲစတင္ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။ စစ္ဆင္ေရးအျပီးကာလတြင္ ရွမ္းျပည္တပ္မေတာ္ ၊ကခ်င္ လြတ္လပ္ေရးအဖြဲ႔၊ ပေလာင္အမ်ိဳးသားတပ္ဖြဲ႔ကို (၃)ပြင့္္ဆိုင္ အပစ္္ခတ္ရပ္စဲေရးစာခ်ဳပ္ကို မိုင္းတုံနယ္ေျမ ပန္စေရာင္စစ္စခန္း၌ခ်ဳပ္ဆိုႏိုင္ခဲ့သည္။ ဤသည္မွာ ေတာ္လွန္ေရးအင္အားစုအတြင္း လက္နက္ကိုင္ပဋိပကၡကို ေျဖရွင္းႏိုင္ခဲ့ျပီး စုစည္းမႈကို ျပန္လည္ရရွိေလသည္။ ေၾကာင္နက္မုန္တိုင္းစစ္ဆင္ေရး ေၾကာင္နက္မုန္တိုင္းစစ္ဆင္ေရးသည္ ေကအိုင္အိုႏွင့္ ပီအဲန္အက္ဖ္တို ့ပူေပါင္း၍ ဗကပ(၈၀၁) စစ္ေဒသအေပၚ ပူးတြဲ စစ္ဆင္ေရးတစ္ရပ္ျဖစ္သည္။ ၁၉၇၅-ခုႏွစ္၊ ႏို၀င္ဘာလ ( )ရက္ေန ့တြင္ စတင္ကာစစ္ဆင္ေရး ကာလ(၆)လ သတ္မွတ္ေလသည္။ ဗကပ(၈၀၁)သည္ ေကအိုင္အိုႏွင့္ ပီအဲန္အက္ဖ္နယ္ေျမအတြင္း စစ္ေရး လႈပ္ရွားမႈႏွင့္ က်ဴးေက်ာ္ ၀င္ေရာက္ေႏွာက္ယွက္မႈတို ့ျဖင့္ ၁၉၆၈-ခုႏွစ္ သေဘာတူညီမႈကို အၾကိမ္ၾကိမ္ ေဖာက္ဖက္က်ဴးလြန္ခဲ့သည္။ ေဒသတြင္း အုပ္ခ်ဳပ္ေရးျပႆနာမၾကာခဏေပၚေပါက္လ်က္ရွိရသည္။ ၁၉၇၆-ခုႏွစ္၊မတ္လ(၂၇)ရက္ေန႔တြင္ စစ္ဆင္ေရးကာလ ျပီးဆုံး၍ ေကအိုင္အို ဗကပ (စစ္ေဒသ-၈၀၁)၊ ပီအဲန္အက္ဖ္တို႔ (၃)ပြင့္ဆိုင္ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးသေဘာတူစာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ဆုိႏိုင္ခဲ့သည္။ ေနာင္ပတ္စာခ်ဳပ္ဟူ၍ ထင္ရွားခဲ့ျပီး လက္နက္ကိုင္ ပဋိပကၡၾကီးကို အဆုံးသတ္ႏိုင္ခဲ့သည္။ ပေလာင္ျပည္နယ္လြတ္ေျမာက္ေရးအဖြဲ ့ဖြဲ ့စည္းျခင္း ၁၉၄၈-ခုႏွစ္လြတ္လပ္ေရးရရွိလာသည္ႏွင့္အတူ ႏိုင္ငံတြင္း၌ႏိုင္ငံေရးအယူအဆမ်ားကြဲလာျခင္း၊ ပါတီစြဲ၊ ပုဂၢိဳလ္စြဲ၊ ဂိုဏ္းက႑စြဲျဖင့္  အမ်ိဳးသားစည္းလုံးညီညြတ္မႈ  ျပဳကြဲရာမွ အင္အားနည္းလာျခင္း၊ ႏိုင္ငံေရး ျပႆနာမ်ားကို ကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းႏိုင္စြမ္းအားနည္းလာျခင္း၊တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးမ်ားအေပၚ ႏိုင္ငံေရးအရ ေျဖရွင္းႏိုင္ မႈအားနည္း  လာျခင္းႏွင့္ အတူႏိုင္ငံေရးေျဖရွင္းမႈကို သံသယရွိလာရာ မေက်မနပ္မႈၾကီးထြားလာျခင္း ျဖစ္လာရျပီး လက္နက္ကိုင္ လမ္းစဥ္ျဖင့္ ထိပ္တိုက္ရင္ဆို္င္ေျဖရွင္းၾက၍ ျပည္တါင္းမျငိမ္မသက္ျဖစ္လာခဲ့ရသည္။ ျပည္နယ္-ျပည္မအေရး၊ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုအေရး၊ မဟာဗမာလူမ်ိဳးၾကီးႏွင့္က်ဥ္းေျမာင္းေသာလူမ်ိဳးေရး သံသယအျမင္၊ တုိင္းရင္းသားမ်ား၏ အခြင့္အေရးအေပးအျမင္တို႔ျဖင့္ ၁၉၅၇-၅၈ ခုႏွစ္ ျပည္နယ္မ်ား၌ လက္နက္ကိုင္တိုင္းရင္းသားအဖြဲ ့အစည္းမ်ား ေပၚေပါက္လာခဲ့သည္။ ဤသို႔ရွမ္းျပည္တိုင္းရင္းသားမ်ား လက္နက္ကိုင္လမ္းစဥ္ႏွင္ ့အတူပေလာင္အမ်ိဳးသားမ်ား ပါ၀င္လာခဲ့ၾကသည္။ ၁၉၆၂- ခုႏွစ္တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္း စစ္အစိုးရက ႏိုင္ငံေတာ္အားဏာကို သိမ္းယူျပီးသည့္ ဖက္ဒရယ္ ျပည္ေထာင္စုအေရး၊ တုိင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုအေရးႏွင့္ ကိုယ္ပိုင္ျပဌာန္းခြင့္အေရးကို ဆိတ္သုဥ္းပ်က္ျပားသြား ခဲ့ရေလျပီး။ ထို႔ေၾကာင့္ ၁၉၄၇ -ခုႏွစ္ ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပုံအေျခခံဥပေဒ၏ အားနည္းခ်က္မ်ား၊ ႏိုင္ငံတြင္းပါတီႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးအင္အားစု အဖြဲ႔အစည္းတို႔၏ ကြဲျပားေနသည့္အျမင္အယူအဆမ်ား၊ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးမ်ား၏ အခြင့္အေရးႏွင့္ ေတာင္းဆိုလိုလား ခ်က္မ်ား လက္နက္ကိုင္တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုမ်ား၏ အယူအဆ အျမင္၊ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ အနာဂတ္အေရးႏွင့္ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးမ်ား၏ အနာဂတ္အေရးႏွင့္ အေျခအေနမ်ားကို သုံးသပ္ၾကျပိီး၊ ပေလာင္အမ်ိဳးသား ဦးေဆာင္ ပုဂၢိဳလ္စ၀္ခြန္ေအး၊ စ၀္ခြန္ေသာင္းတို႔က ပေလာင္အမ်ိဳးသား တစ္ဥိီး (ပီအဲန္အက္ဖ္)ကို ၁၉၆၃-ခုႏွစ္တြင္ ဖြဲ ့စည္းခဲ့သည္။ ပေလာင္အမ်ိဳးသားတစ္ဦးသည္လက္ရွိျပည္တြင္အေျခအေနႏွင့္ လက္နက္ကိုင္အင္အားစုအေျခအေန၊ ကြဲျပား လာသည့္ ႏိုင္ငံေရးအျမင္အယူအဆမ်ားေအာက္တြင္ ပေလာင္အမ်ိဳးသားစည္းလုံးညီညြတ္မွဳဳ ရွိေနေစေရး၊ ပေလာင္အမ်ိဳးသာ၏ ဦးေဆာင္အဖြဲ ့အစည္းတစ္ရပ္အျဖစ္ ခိုင္မာစြာရပ္တည္ေရးပင္ျဖစ္သည္။ ၁၉၆၉-ခုႏွစ္တြင္ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီသည္ ရွမ္းျပည္ေျမာက္ပိုင္း၊ေဒသ၌ ေျခကုပ္ယူ စည္းရုံးလွဳပ္ရွား လာျခင္းေၾကာင့္ တုိင္ရင္းသားလက္နက္ကို အင္အားစုအတြင္း ၀ါဒေရးရာ၊သေလာတရားေရးရာ၊ ႏိုင္ငံေရး အျမင္ အယူအဆမ်ားကြဲ ျပားလာျခင္း၊ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရႏွင့္ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔အစည္းတို႔ ျပည္တြင္းျငိမ္းခ်မ္းေရး ပ်က္ျပားလာျခင္း၊ ႏိုင္ငံေရးအရ ျငိမ္းခ်မ္းစြာ ေျဖရွင္းျခင္းထက္ စစ္ေရးအရတိုး ျမွင့္ေဆာင္ရြက္လာျခင္းတို႔့ေၾကာင့္ ဦးေတာင္အဖြဲ႔အစည္း တစ္ရပ္အျဖစ္ ပိုမိုခိုင္မာစြာ ရပ္တည္ေရး၊ ႏိုင္ငံေရးစည္းရုံးေရးအသြင္ျဖင့္ ဦးေဆာင္ႏိုင္ေရး၊ ေတာ္လွန္ေရးအင္အားစု အဖြဲ႔အစည္းမ်ားတို႔ႏွင့္ တန္းတူညီတူ ဆက္ဆံႏိုင္ေရးတို႔ျဖင့္ ၁၉၇၆-ခုႏွစ္တြင္  ပေလာင္ျပည္နယ္လြတ္ေျမာက္ေရးအဖြဲ႔ (ပါတီ)ဟူ၍ ေျပာင္းလဲျပင္ဆင္ဖြဲ ့စည္းခဲ့သည္။ ဤတြင္ ပီအဲန္အက္ဖ္သည္ စစ္ေရးရပ္တည္မႈျဖင့္ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးကို ဆင္ႏြဲလာျခင္းျဖစ္ျပီး၊ ႏိုင္ငံေရးဦးေဆာင္မႈျဖင့္ ေတာ္လွန္ေရးကို ဆက္လက္ဆင္ႏြဲရမည့္ အခ်ိန္ခါသို႔ေရာက္ရွိေနျပီးျဖစ္သည္။ထ႔ို ေၾကာင့္ ပေလာင္ျပည္နယ္လြတ္ေျမာက္ေရးအဖြဲ႔သည္ ပေလာင္အမ်ိဳးသားတပ္ဖြဲ႔က်င့္သုံးခဲ့သည့္ အမ်ိဳးသားေရး အေျခခံလမ္းစဥ္ႏွင့္ လုပ္ငန္းစဥ္မ်ားကို ဆက္လက္ယူက်င့္သုံးကာ ေျပာင္းလဲလာေသာ ကမၻာ့အင္အားစု အေျခအေန၊ ျမန္မာ့ ႏိုင္ငံေရး အေျခအေနႏွင့္ တိုးတက္လာေသာ ျမန္မာ့ေတာ္လွန္ေရးအင္အားစုမ်ား၏ ေပါင္းစည္းညီညြတ္မႈအေနအထားတို႕ႏွင့္ အညီ ႏိုင္ငံေရးလမ္းစဥ္ခ်မွတ္၍ ႏိုင္ငံေရးတိုက္ပြဲ ဆက္လက္ဆင္ႏြဲ ေရးပင္ျဖစ္သည္။ ထို ့ေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေရးခံယူခ်က္၊ ႏိုင္ငံေရးအေျခခံလမ္းစဥ္ႏွင့္ မူ၀ါဒမ်ား၊ ႏိုင္ငံေရး လုပ္ငန္းစဥ္မ်ား ခ်မွတ္ကာ ႏိုင္ငံေရးတိုင္ပြဲ ဆက္လက္ဆင္ႏြွဲ ့ရမည့္ျဖစ္ျခင္းတို ့ေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေရး ဦးေတာင္မႈတစ္ရပ္အျဖစ္ရပ္တည္ေရးတြင္ ပေလာင္ျပည္နယ္လြတ္ ေျမာက္ေရးအဖြဲ ့အျဖစ္သို ့ဖြဲ ့စည္းျခင္းျဖစ္သည္။ အမ်ိဳးသားလူမ်ိဳးစုတစ္ရပ္၏ ေတာ္လွန္ေရးကို ျမန္မာတစ္မ်ိဳးသားလုံး၏ ျပႆနာကို တစ္မ်ိဳးသားလုံးႏွင့္ဆိုင္ေသာ အမ်ိဳးသား ႏိုင္ငံေရးျပႆနာသို႔ ဆက္စပ္ေပါင္းစည္းႏိုင္ျခင္းသည္လည္းေကာင္း တိုးတက္ေသာ ေတာ္လွန္ေရးကို ဆင္ႏြဲွ ့ျခင္းပင္ျဖစ္ ေပသည္။ ၁၉၈၈- ခုႏွစ္တြင္ လမ္းစဥ္ပါတီ၏ ဦးေဆာင္မႈက်ဆုံးလာရျပီး ကမၻာ႔ႏိုင္ငံေရးအင္အား စုတြင္ခ်ိန္ခြင္လ်ွာ ေျပာင္းလဲလာျခင္း၊ ေျပာင္းလဲလာေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံေရးအေျခအေန ႏွင့္ ျမန္မာေတာ္လွန္ေရးအင္အားစုအတြင္း ေျပာင္းလဲလာျခင္းတို႔ျဖင့္ အမ်ိဳးသားျပန္လညး္ေသြးစည္းညီညြတ္ေရးစစ္အစိုးရ၏ ကမ္းလွမ္းခ်က္ကိုလက္ခံ ကာ ၁၉၉၁-ခုႏွစ္ ဧျပီလ(၂၁)ရက္ေန ့တြင္ ျငိမ္းခ်မ္းေရးသေဘာတူညီမႈရယူခဲ့သည္။ ျပည့္၀သန္႔စင္ေသာ ေစတနာကို အရင္းခံ၍ အျပန္အလွန္နားလည္မႈ ၊ ယုံၾကည့္မႈတို႔ျဖင့္ အမ်ိဳးသားေသြးညီ ညြတ္ေရးကို ရယူတည္ေဆာက္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ အထူးေဒသ(၇)ပေလာင္ေဒသ ႏိုင္ငံေတာ္ႏွင့္ ျငိမ္းခ်မ္းေရးရယူႏိုင္ခဲ့ ျပီး ရွမး္ျပည္ေျမာက္ပိုင္းတြင္ အထူးေဒသ(၇)ပေလာင္ေဒသ အျဖစ္သတ္ မွတ္ဖြဲ႔စည္းထားရွိသည္။ နမ့္ဆန္ျမိဳ႔နယ္၊ မန္တုန္ျမိဳ႔နယ္၊နမ့္ခမ္းျမိဳ႔နယ္၊ကြတ္ခိုင္ အေနာက္ျခမ္းေဒသ၊ ေက်ာက္မဲျမိဳ ့နယ္ေျမာက္ျခမ္းေဒသႏွင့္ မိုးမိတ္ျမိဳ႔နယ္ႏွင့္ မိုးကုတ္ျမိဳ ့နယ္၊နမၼတူျမိဳ႔နယ္တို႔ကို စုစည္းကာ ပေလာင္ေဒသအျဖစ္ဖြဲ ့စည္းထားရွိသည္။ အမ်ိဳးသားညီလာခံ ၁၉၉၃- ခုႏွစ္၊န၀တ စစ္အစိုးရက ဦးေဆာင္က်င္းပေသာ အမ်ိဳးသားညီလာခံသို ့ပီအက္စ္အယ္လ္အိုက အျခားဖိတ္ၾကား သင့္ေသာ ကိုယ္စားလွယ္ေတာ္ အစုအဖြဲ ့တင္ကိုယ္စားလွယ္ (၅)ဦး တက္ေရာက္ခြင့္ရရွိခဲ့သည္။ ပီအက္စ္အယ္လ္အို၏ အမ်ိဳးသားညီလာခံသို ့ပဏာမတင္ျပေတာင္းဆိုခ်က္တြင္- -၁၉၄၇-ခုႏွစ္ ဖြဲ ့စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပုံအေျခခံဥပေဒသည္တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးမ်ားအခြင့္အေရးမ်ားႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ အားနည္းခ်က္ အေျမာက္အျမားရွိခဲ့သျဖင့္ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးမ်ား၏ မေက်နက္မႈမ်ားမွ ႏိုင္ငံေရးေတာင္းဆိုခ်က္လႈပ္ရွားမႈ ေပၚေပါက္လာခဲ့ ရသည္။ ၎ကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ၁၉၆၂- ခုႏွစ္တြင္ ျပည္ေထာင္စုၾကီး ျပိဳကြဲမည့္အေၾကာင္းျပခ်က္ျဖင့္ ဦးေန၀င္ဦးေဆာင္ေသာ စစ္တပ္ကအာဏာကိုသိမ္းယူခဲ့သည္။ ၁၉၄၇- ခုႏွစ္စစ္တပ္ကအာဏာသိမ္းယူျပီးေနာက္စစ္အုပ္စုသည္ တိုင္းျပည္ကို လြမ္းမိုးခ်ဳပ္ကိုင္သြားရန္ ၁၉၄၇- ခုႏွစ္ ၊ဖြဲ ့စည္းပုံအေျခခံဥပေဒကိုျပဌာန္းကာ တစ္ပါတီအုပ္စိုးမႈျဖင့္ ျပည္တြင္း၌ ဘက္ေပါင္းစုံဆုတ္ယုတ္ က်ဆင္းမႈေၾကာင့္ ၁၉၈၈-ခုႏွစ္တြင္ လူထုအုံၾကြမႈအေရးေတာ္ပုံၾကီးျဖစ္ေပၚခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ -ထို႔ေၾကာင့္ စစ္မွန္ေသာျပည္တြင္းျငိမ္းခ်မ္းေရးကို တည္ေထာင္ျပီး၊ တည္တံ့ခိုင္ျမဲမည့္ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပုံ အေျခခံဥပေဒၾကီး တစ္ရပ္ကို တုိင္းျပည္တစ္ခု၏ အဂၤါရပ္၊ လိုအပ္ခ်က္တို႔ႏွင့္ အညီျမန္မာႏိုင္ငံတြင္အမွတ္ တကယ္လိုအပ္ေပသည္။ -စစ္မွန္ေသာဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပုံအေျခခံဥပေဒ ေမြးဖြားႏိုင္ေရးတြင္ အေျခခံလိုအပ္ခ်က္မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ဒီမိုကေရစီ ၀န္းက်င္ရရွိရန္လိုအပ္သည္။ -ဆိုလိုသည္မွာ လြတ္လပ္စြာထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုခြင့္၊ေရးသားပုံႏွိပ္ထုတ္ေ၀ခြင့္၊ စုေ၀းခြင့္၊အသင္းအဖြဲ႔ဖြဲ႔စည္း ထူေထာင္ခြင့္ စသည့္ အေျခခံအခြင့္အေရးမ်ား က်င့္သုံးကာ ႏိုင္ငံသားမ်ားအေနျဖင့္ ႏိုင္ငံေရးကိစၥမ်ားတြင္ ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ခြင့္ ရွိေစရမည္။ ယင္းအခြင့္အေရးတို ့ကို ပိတ္ပင္ဟန္႔ထားေသာ ဥပေဒႏွင့္ အမိန္႔မ်ားကို ဖ်က္သိမ္းျပီး အနာဂတ္ျပည္ေထာင္စုသစ္ၾကီး တည္ေဆာက္ေရးအတြက္ ႏိုင္ငံသားတိုင္း မိမိတို႔၏ အေတြးအျမင္ သေဘာထားကိုလြတ္လပ္ပြင့္ လင္းစြာေဆြးေႏြး တင္ျပျခင္းကို လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ရမည္။ -ျမန္မာျပည္တြင္ ဒီမိုကေရစီဆုံးရႈံးသည့္ျပႆနာႏွင့္ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုမ်ား၏ တန္းတူညီမွ်ေသာ အေျခခံ အခြင့္အေရး အဆုံးရႈံးသည့္ ျပႆနာဟူ၍ႏိုင္ငံေရး ျပႆနာႏွစ္ရပ္အျဖစ္ရွိေနသည္။ -သုံးပြင့္ဆိုင္၏ ႏိုင္ငံေရးျပႆနာကို ႏိုင္ငံေရးနည္းလမ္းအရ ျငိမ္းခ်မ္းစြာေျဖရွင္းျပီး အမ်ိဳးသားျပန္လည္ သင့္ျမတ္ေရးကိုတည္ေဆာက္ကာ တိုင္းျပည္ျပန္လည္ထူးေထာင္ေရးလုပ္ငန္းကို အျမန္ဆုံးလုပ္ေဆာင္ သင့္ေပသည္။ ဖြဲ ့စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပုံအေျခခံဥပေဒတြင္ပါ၀င္ရမည့္ ၀ိေသသလကၡဏာ- ႏိုင္ငံသား၏ လြတ္လပ္မႈႏွင့္ အေျခခံအခြင့္အေရးကို ကာကြယ္ေရး၊ အမ်ိဳးသားျပည္နယ္မ်ားျဖင့္ ျပည္ေထာင္စုကိုဖြဲ႔စည္းေရး၊ ကခ်င္၊ ကရင္၊ ကယား၊ ခ်င္း၊ မြန္၊ ဗမာ၊ ရခိုင္၊ ရွမ္း စသည့္လူမ်ိဳးကို အေျခခံကာ ရွစ္ျပည္နယ္ျဖင့္ ဖြဲ႔စည္း၍ျပည္ေထာင္စုစစ္စစ္မူက်င့္သုံးေရး၊ ျပည္နယ္မ်ား အၾကားတန္းတူညီမွ်ရွိေရး၊ ၾကြင္းက်န္ေသာအာဏာကို ျပည္နယ္လြတ္ေတာ္မ်ားသုိ႔ေပးအပ္သည့္ဥပေဒျပဳအာဏာခြဲ ေ၀သည့္စနစ္ က်င့္ သုံးေရး၊ ဗဟိုဦးစီခ်ဳပ္ကိုင္မႈ ေလွ်ာ့ခ်ေရး သေဘာတရားကို လိုက္နာက်င့္သုံးေရး၊ လြတ္လပ္ေသာတရားစီရင္ေရးစနစ္ က်င့္သုံးေရး၊ ဥပေဒလြွမ္းမိုးမႈက်င့္သုံးေရး၊ ျပည္ေထာင္စု တပ္မေတာ္ကို ဖြဲ ့စည္းျပီး အမ်ိဳးသားျပည္နယ္မ်ားမွ အခ်ိဳးက်ပါ၀င္ဖြဲ ့စည္းေရး၊ ပါတီစုံ ဒီမိုကေရစီစနစ္ကိုဖြံ႔ျဖိဳးေစျပီး အာမခံခ်က္ရွိေစေရး၊ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ဦးေဆာင္ေသာ ပါလီမန္အစိုးရ  စနစ္ျဖင့္က်င့္သုံးေရး လူမ်ိဳးစုဆိုင္ရာ ျပႆနာအေျဖရွာေရးတြင္ ႏိုင္ငံေရးအရ လူမ်ိဳးစုကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္၊ ယဥ္ေက်းမႈဆိုင္ရာ ကိုယ္ပိုင္စီမံဖန္တီးခြင့္၊ ပေလာင္ေဒသ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ ပေလာင္ေဒသကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရတိုင္း အျဖစ္သတ္မွတ္ဖြဲ႔စည္းရန္ျဖစ္ျပီး၊ ေက်ာက္မဲျမိဳ ့နယ္၊ မိုးမိတ္ျမိဳနယ္၊ မိုးကုတ္ျမိဳ့နယ္၊ နမ့္ဆန္ျမိဳ ့နယ္၊ နမ့္ခမ္းျမိဳ ့နယ္၊ ကြတ္ခိုင္အေနာက္ျခမ္းေဒသႏွင့္ သီေပါအေနာက္ျခမ္းေဒသ၊ နမၼတူျမိဳ ့နယ္ႏွင့္ မိုင္းလုံ၊ မိုင္းေငါ့၊ မန္တုန္၊ မိုင္း၀ီးတို႔ကို ျမိဳ႔နယ္သတ္မွတ္၍ ပေလာင္ေဒသ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရတိုင္း အျဖစ္ (၁၀)ျမိဳ႕နယ္(၃) ခရိုင္သတ္မွတ္ဖြဲ ့စည္းေရး။

 

Read more »

မူးယစ္ေဆးဝါးသံုးစြဲသူမ်ားျပားသည္အမွ် ရပ္ရြာထဲတြင္ သူခိုးေပါမ်ားလာေန

၉ရက္ေန႔၊ ေဖေဖာ္ဝါရီလ၊ ၂ဝ၁ဝခုႏွစ္ ရွမ္းျပည္ေျမာက္ပိုင္း၊ မူဆယ္ခရုိင္၊ နမ့္ခမ္းၿမိဳ႔နယ္တြင္ ဘိန္းသံုးစြဲမႈ ပိုမိုမ်ားျပား လာရျခင္းအေပၚ ရပ္ရြာထဲတြင္ ခိုးမႈ၊ လုယက္ မႈ ပိုမို မ်ားျပားလာသည္ဟု သိရွိရပါသည္။ ေဒသခံအမ်ဳိးသမီးတစ္ဦး“ ရြာေတြမွာဆိုရင္ လူအိုေတြနဲ႔ ေက်ာင္းတက္ေနၾကေသာ ကေလးငယ္ေတြသာက်န္ရွိခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းမတက္ ႏိုင္ေသာ ကေလးေတြဆိုရင္လဲ မိဘမ်ားနဲ႔အတူ မီးေသြးဖုတ္၊ မီေသြးထည့္သည့္အလုပ္ကို ဝိုင္းကူလုပ္ ေပးတယ္။ တခ်ဳိ႔အိမ္ေတြမွာဆိုရင္ ဘယ္သူမွမရွိဘဲ တံခါးကို ေသာ့ခ်ၿပီး အလုပ္သြားလုပ္ၾကသည္။ ရြာတိုင္းလိုလို ဘိန္းစားေတြ ရွိေနေတာ့ လူအိုႏွင့္ ကေလးေတြအတြက္ လံုၿခံဳေရးလည္းမေကာင္းပါဘူး။  ဘိန္းစားေတြက ဟိုအိမ္ေဖာက္ လိုက္၊ ဒီအိမ္ေဖာက္လိုက္နဲ႔ ရြာသားေတြးရဲ႔ ပစၥည္းေတြကို ခိုးတယ္၊ ၿမိဳ႔ေတြမွာဆိုရင္လည္း ေန႔တုိင္းလိုလို ဆိုင္ကယ္ေပ်ာက္ တယ္၊  အဆိုးဆံုးေျပာရရင္ေတာ့ သာယာကုန္းရပ္ကြက္က ေက်ာင္းျမတ္ေက်ာင္းဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဆိုရင္ ေက်ာင္းရဲ့ မီတာေဘာက္ကိုေတာင္  ခိုးသြားတာ” ဟု ေျပာျပခဲ့ပါသည္။ ပေလာင္အမ်ဳိးသမီးအစည္းအရံုးမွ အဆိပ္သင့္ေတာင္တန္းအစီရင္ခံစာကို ထုတ္ေဝခဲ့ၿပီးေနာက္ပိုင္းတြင္လည္း နအဖစစ္တပ္ မ်ားသည္ မူးယစ္ေဆးဝါး၊ စိုက္ပ်ဳိးျခင္း၊ ေရာင္းဝယ္ေဖာက္ကားျခင္းႏွင့္ သံုးစြဲျခင္းတို႔ကို ထိထိေရာက္အေရးယူလုပ္ေဆာင္ ေပးျခင္း မရျခင္းေၾကာင့္ ရပ္ရြာထဲတြင္ ဘိန္းစားမ်ားသည္ ခိုးမႈမ်ား ပိုမိုမ်ားျပားလာၾကသည္။

Read more »

အလုပ္လက္မဲ့ ပေလာင္လူငယ္မ်ားရြာလုံးကြ်တ္ တရုတ္နယ္စပ္ထြက္ခြာ

Friday, 11 February 2011 18:49 သွ်မ္းသံေတာ္ဆင့္

အလုပ္ရွင္ေစာင့္ေနေသာ တအာင္းလူငယ္မ်ား (ဓါတ်ပုံ - MG/S.H.A.N.)

သွ်မ္းျပည္နယ္(ေျမာက္ပုိင္း) နမ့္ဆန္ၿမိဳ႔နယ္ အတြင္းရွိ မန္းလန္း၊လီလု ႏွင့္ေတာင္မရြာမ်ားမွ အသက္(၂၀) ဝန္းက်င္အရြယ္ ပေလာင္အမ်ိဳးသမီး၊အမ်ိဳးသား၂၀ ေက်ာ္ခန္႔သည္ အလုပ္အကုိင္ရွာေဖြရန္ တရုတ္နယ္စပ္ေရႊလီၿမိဳ႔သုိ႔ ယေန႔ေရာက္ရွိလာသည္။

ယခင္ ပေလာင္လူမ်ိဳးမ်ား မိရုိးဖလာ လုပ္ကုိင္ေသာလက္ဖက္ျခံလုပ္ငန္းကုိ စီးပြားေရးသမားမ်ား ေနရာယူခ်ဳပ္ကုိင္လာရာမွ ေဒသတြင္းအလုပ္အကုိင္ရွားပါးလာၿပီး ယခုကဲ့သုိ႔တရုတ္နယ္စပ္ဘက္ ထြက္ခြာၾကျခင္းျဖစ္ေၾကာင္းသိရသည္။

ေနရပ္စြန္႔၍ ပေလာင္လူငယ္မ်ား အသုတ္လုိက္ထြက္ခြာေနရာ အခ်ိဳ႔ရြာမ်ားတြင္ ရြာလုံးကြ်တ္နီးပါး ျဖစ္ေၾကာင္းမန္းလန္းေက်းရြာ လူငယ္၂၀၀ ေက်ာ္ရွိျပီျဖစ္ေၾကာင္း ေရႊလီေရာက္လာသူ လူငယ္တစ္ဦးက သွ်မ္းသံေတာ္ဆင့္သုိ႔ ေျပာၾကားခဲ့သည္။

     “ နမ့္ဆန္ၿမိဳ႔နယ္ထဲကဆုိရင္ ရြာတုိင္းလုိလုိ ဒီဘက္တတ္လာၾကတယ္ ဒီေန႔ေရာက္ေနတဲ့လူေတြက မန္းလန္း၊လီလု၊ေတာင္မရြာ ေတြေလ ရြာမွာလက္ဖက္က အလုပ္မျဖစ္ေတာ့အလုပ္မရွိလုိ႔ ရရာအလုပ္လုပ္ဖုိ႔ ေရႊလီကုိထြက္လာၾကတာ” လုိ႔လူငယ္ကဆုိသည္။ 

၂၀၀၉ ခုႏွစ္အတြင္းက လက္ဖက္ေဆးဆုိး ကိစၥေပၚေပါက္ၿပီးေနာက္ပုိင္း စီးပြားေရးက်ဆင္းလာရာ ေဒသခံမ်ားက၄င္းတုိ႔ပုိင္ လက္ဖက္ၿခံမ်ားကုိ စစ္အစုိးရႏွင့္နီးစပ္သူမ်ား၊ တရုတ္လူမ်ိဳးလုပ္ငန္းရွင္မ်ား ထံေငြတုိးျဖင့္ေပါင္ႏွံျခင္း၊ ေရာင္းခ်ျခင္းမ်ားျပဳလုပ္ခဲ့ရေၾကာင္းသိရသည္။

အခုအခါအဆုိပါလက္ဖက္ျခံမ်ားကုိ စီးပြားေရးသမားမ်ားက ပုိင္ဆုိင္သြားကာ ေဒသတြင္းလက္ဖက္ စက္ရုံမ်ားတည္ေဆာက္၍ စီးပြားေရးလက္ဝါးၾကီးအုပ္ ခ်ယ္လွယ္ၾကေၾကာင္း ေဒသခံမ်ားအဖုိ႔ ဝင္ေငြရသည့္အလုပ္အကုိင္ရွားပါးလာေၾကာင္းသိရသည္၊၊

          “လက္ဖက္ဆုိးေဆးကိစၥေပၚေတာ့ စီးပြားေရးေတြက်သြားတယ္ ေငြမရွိေတာ့ ပထမသီးစားသေဘာမ်ိဳး အေၾကြးယူတယ္ ေနာက္တျဖည္းျဖည္းျပန္မဆပ္ႏုိင္ေတာ့ လက္ဖက္ျခံေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား လက္လြတ္လုိက္ရတယ္” ဟုသူကဆုိသည္။

သွ်မ္းျပည္(ေျမာက္ပုိင္း) အတြင္းရွိ တအာင္း(ပေလာင္)လူမ်ိဳးမ်ားသည္ လက္ဖက္လုပ္ငန္းအေပၚ အဓိကမွီခုိၾကၿပီး ၄င္းလုပ္ငန္းမွ ဝင္ေငြက်ဆင္းသြားသည့္အခါ ရပ္တည္ေနထုိင္ေရးတြင္ အခက္အခဲ မ်ားစြာရွိေၾကာင္းသိရသည္။

Read more »

တရုတ္(၅)ဦးမွ ပေလာင္မိန္းကေလးတစ္ဦးအား အုပ္စုလိုက္ အတင္းအဓမၼျပဳက်င့္(Ta’ang girl was raped by 5 Chinese men)

ရွမ္းျပည္ေျမာက္ပိုင္း မူဆယ္ခရိုင္ ကြတ္ခိုင္ျမိဳ႔နယ္ မန္ဂ်တ္ေက်းရြာမွ ဦးအိုက္ငိုဒါင္း + ေဒၚအီကစ္ တို႔၏ အသက္(၁၆)နွစ္ အရြယ္ သမီးငယ္အား တရုတ္အမ်ဳိးသား ငါးဦးတုိ႔မွ အုပ္စုလိုက္ ၀ိုင္း၀န္း အတင္းအဓမၼျပဳက်င့္ခဲ့သည္ဟုသိရပါသည္။ ၂၆ရက္၊ ဇန္န၀ါရီလ ၂၀၁၁ခုႏွစ္ နံနက္ ၂ နာရီအခ်ိန္တြင္ သိႏီၷၿမိဳ႔၊ ရက္ကြက္(၃)ရွိ တရုတ္အိမ္တြင္ အိမ္ေဖာ္အလုပ္သမား အျဖစ္သြား ေရာက္လုပ္ေနသူ ေလြးအီမန္အား သူမအလုပ္္ရွင္၏ သားႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက အုပ္စုလိုက္ ၀ိုင္း၀န္း အတင္းအဓမၼ ျပဳက်င့္ခံခဲ့ရျခင္း ျဖစ္သည္။ အလုပ္ရွင္ကသူမအားက်ပ္ေငြ(၂၀၀၀၀)ႏွစ္ေသာင္း ေပးျပီး ေနရပ္တုိ႔ ျပန္ပုိ႔ေပးခဲ့သည္၊၊ အုပ္စုလိုက္ ၀ိုင္း၍မုဒိန္းက်င့္ခံ ရၿပီးေနာက္္္ ထိတ္လန္႔နာက်င္ျခင္း ေၾကာင့္ စိတ္ေျခာက္ျခားစြာျဖင့္ ျပန္ေရာက္လာေသာ သူမအားမိဘမ်ား ကေတြ႔သျဖင့္  သူမကို ကြတ္ခိုင္ၿမိဳ႔ရွိ ေဆးရုံသို႔ပုိ႔ေဆာင္ခဲ့ ပါသည္။ အဓမၼျပဳက်င့္ခံရသူႏွင့္ နီးစပ္သူတစ္ဦးမွ “ေလြးအီမန္က အသက္ (၁၆)ႏွစ္ဘဲရွိေသးတယ္ အခုလုိတရုတ္ေတြက ၀ိုင္းျပီး အုပ္စုလိုက္ အတင္းအဓမၼလုပ္တာ ေတာ္ေတာ္ယုတ္မာတာဘဲ၊ ကေလးက နာက်င္လြန္းလို႔ သူ႔မိဘေတြက ကြတ္ခုိင္္ျပည္ သူ႔ေဆးရုံမွာ တင္ထားရတယ္ ေဆးရုံဝန္ထမ္းႏွင့္ဆရာဝန္ေတြက အေၾကာင္းအရာ အျပည့္အစုံသိေပမဲ့ဘာမွမလုပ္ေပးဘူး။ ၿပီးေတာ့ရြာႏွင့္ ေဆးရုံအလွမ္းေဝးတာေၾကာင့္ အစားအေသာက္ပုံမွန္မရွိပဲ အျခားအသိမိတ္ေဆြေတြသနားၿပီး လာေရာက္ေပးကမ္းတဲ့ပုိက္ဆံနဲ႔  အစားအေသာက္ကုိဘဲစားသုံးေနရတယ္ ေနာက္ျပီး အဲဒီတရုတ္ေတြက ေငြက်ပ္ ႏွစ္ေသာင္းေပးျပီး ပစ္ထားတယ္၊ အခု ေဆးရုံးတက္ေနတဲ့အခ်ိန္ ထိဘဲ” ဟုေျပာျပသည္။ ေလြးအီမန္၏ မိဘမ်ားမွာ ဆင္းရဲၿပီးပညာလည္း မတတ္ျခင္းေၾကာင့္ ရဲစခန္းလည္းမတုိင္ၾကားရဲဘဲ ဘာဆက္လုပ္ရမွန္းမသိ ျဖစ္ေနၿပီး အမွဳဖြင့္ခ်င္ေသာ္လည္း ဆင္ရဲၿပီး ေငြေၾကမတတ္ႏိုင္ျခင္းေၾကာင့္ အမႈမဖြင့္ႏိုင္ေသးေၾကာင္း သိရွိရပါသည္။  Ta’ang girl was raped by 5 Chinese men A 16 year old girl, the daughter of Oo Aik Ngeo Dang and Daw Ei Kit who are living in Northern Shan State, Muse district, Kut Kai Township, Man ject Village was gang raped by 5 Chinese men.On the 26th of January 2011 at about 2 AM, a son of a local employer and his friends raped Lway Ei Mun, who was working in a Chinese house as a domestic worker in Theini City, quarter 3. Then, the employer gave her 20,000 kyat and sent her back to her village. As she was raped by the group, she felt much physical pain and was so scared. When she came back to the village and her parents saw her they sent her to Kutkai hospital as they were so worried about her psychological and emotional state. A source close to the victim said “ Lway Ei Mun is just 16 years old, and they raped her this way, this behavior is despicable. Her parents sent her to Kutkai Hospital because she feels so much pain, but even when the medical staff and doctors knew what happened to her, they did nothing for her. The distance between hospital and village is very far, she did not have food enough or regular meals, she only had a little food and some money which was given to her by her friends and other people who know and pity her. Then Chinese men left her with 20,000 kyat till she is on the hospital. As her parents are poor and uneducated they are afraid to report the incident to the Police, they still do not know what to do. Tragically, even if they wanted to bring this case to the court, as they are poor and they do not have the money to pay the cost of court proceedings and therefore are unable to prosecute the perpetrators to try to get some justice for their daughter.

Read more »

လုီင္ဆီင္အုီန္မုိ;

Read more »

တရုတ္နယ္စပ္တြင္ ျမန္မာ GSM ႏွင့္CDMA ဖုန္မ်ား ဆက္သြယ္၍ မရ

တရုတ္ႏိုင္ငံ ေရႊလီၿမိဳ႕ေရာက္ ျမန္မာမ်ားသံုးစြဲေနသည့္ ျမန္မာ GSM ႏွင့္CDMA ဖုန္းမ်ားသည္ ေနျပည္ေတာ္တြင္ က်င္းပ ေနသည့္ လႊတ္ေတာ္အစည္းအေဝး မတိုင္မီ ရက္ပိုင္းအလိုကစ၍ ဆက္သြယ္ ေခၚယူ၍ မရေတာ့ေၾကာင္းသိရသည္။

လြတ္ေတာ္အစည္းအေဝး မက်င္းပမီ ဂ်ႏၷဝါရီလ ၂၈ ရက္ေန႔ခန္႔ကစ၍ ယေန႔အထိ အဆိုပါဖုန္းလိႈင္းမ်ားလံုးဝနီးပါး ျပတ္ေတာက္ေနေၾကာင္း ေရႊလီရိွ ျမန္မာဖုန္းအငွား ဆိုင္ရွင္တစ္ဦးက သွ်မ္းသံေတာ္ဆင့္သို႔ ေျပာသည္။ 

“ေရႊလီမွာ သံုးေနတဲ့ ျမန္မာ GSM နဲ႔ CDMA ဖုန္း အေတာ္မ်ားမ်ားေပါ႔ေနာ္ လႊတ္ေတာ္အစည္းအေဝးမတိုင္ခင္ ေသာၾကာေန႔ ေလာက္က စၿပီး ဒီေန႔အထိ လိႈင္းေတြျပတ္ေနတာ။ အခုက်ေတာ့ ည ၈ နာရီေက်ာ္ေလာက္ဆို တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ရတယ္ ” ဟု သူက ေျပာသည္။

တရုတ္နယ္စပ္တြင္ ျမန္မာဖုန္းလိႈင္းမ်ားဆက္သြယ္ရ ခက္ခဲေနေၾကာင္း ေရႊလီရိွ ျမန္မာလုပ္ငန္းရွင္တစ္ဦးကလည္း ေျပာသည္။

“သူတို႔အစည္းအေဝးလုပ္လို႔ ဖုန္းလိႈင္းေတြျဖတ္ေတာက္ထားတယ္ထင္တယ္။ ဆက္သြယ္လို႔မရဘူး ဒီမွာေတာ့ အားလံုးလို လို ျဖစ္ေနတာပဲ ရန္ကုန္ ၊ မႏၱေလးေတာ့ သိပ္ျပႆနာမရိွဘူး။ ဆက္သြယ္လို႔ ရတယ္။ ဒီေရႊလီက ဖုန္းကို ျမန္မာျပည္ တြင္းကေန ေခၚရင္ စက္ပိတ္ထား တယ္လို႔ ေျပာတယ္။ အမွန္က ဒီမွာမပိတ္ထားဘူး ဒီကေခၚလဲ ေခၚလို႔ကုိမရတာ” ဟု သူက ရွင္းျပသည္။

ေနျပည္ေတာ္ လြတ္ေတာ္အစည္းအေဝးေၾကာင့္ နယ္စပ္ရိွဖုန္းလိႈင္းမ်ား အဝင္ေရာ အထြက္ပါ ျဖတ္ေတာက္ထားျခင္း ျဖစ္ ဖြယ္ရိွေၾကာင္း ျမန္မာဖုန္းကိုင္ေဆာင္သူမ်ားက ယူဆၾကသည္။

တရုတ္နယ္စပ္တြင္ ယခင္ႏွစ္ပိုင္းအတြင္းက ျမန္မာဖုန္းကိုင္ေဆာင္သူ အနည္းအက်ဥ္းသာရိွေသာ္လည္း ၂၀၁၀ ခုႏွစ္မွ စ၍ ဖုန္းကိုင္သူ မ်ားျပားလာေၾကာင္း သိရသည္။

ေရႊလီတြင္ ျပည္တြင္းမွ ျမန္မာလူငယ္မ်ား ႀကံဳရာက်ပန္းအလုပ္လုပ္ကိုင္သူ ယခင္ကထက္ သိသိသာသာ တိုးလာရာ ျမန္မာဖုန္းအငွားဆိုင္မ်ား အေျမာက္အမ်ား ေပၚလာသည့္ အျပင္ ယခင္ထက္ ဖုန္းေစ်းက်၍ ဝယ္ယူရ လြယ္ကူလာသျဖင့္ စီးပြားေရး အေျခက်သည့္ ျမန္မာလုပ္ငန္း ရွင္မ်ား ကလည္း ဝယ္ယူသံုးစြဲသူ မ်ားျပားလာေၾကာင္း သိရသည္။

ယခုအခါ ေရႊလီႏွင့္ က်ယ္ေခါင္ၿမိဳ႕မ်ားတြင္ ျမန္မာက်ပ္ေငြ ၁၀ သိန္းႏွင့္ ၅ သိန္းတန္ ေနျပည္ေတာ္ GSM ဖုန္း အပါအဝင္ ေနျပည္ေတာ္၊ မႏၱေလး ၊ လားရိႈးႏွင့္ မူစယ္ CDMA ဖုန္းမ်ား ကိုင္ေဆာင္သံုးစြဲသူ ဦးေရ ရာႀကီးပိုင္းအထိရိွေၾကာင္း သိရသည္။

Read more »

နမ့္ခမ္းၿမိဳ႕နယ္ ဘိန္းေတာင္သူမ်ားထံမွ ရဲ ေငြေတာင္း

သွ်မ္းျပည္ (ေျမာက္ပိုင္း) နမ့္ခမ္းၿမိဳ႕နယ္မံုးဝီးေက်းရြာ အုပ္စု အတြင္း၌ ရဲတပ္ဖြဲ႔က ဘိန္းစိုက္ေတာင္သူမ်ားထံမွ ေငြေတာင္းယူမႈ ဇန္နဝါရီတစ္လအတြင္း ၃ ႀကိမ္ထက္ မနည္း ရိွခဲ့ေၾကာင္းသိရသည္။

သွ်မ္းျပည္စိုက္ ဘိန္းခင္း

မံုး၀ီးအုပ္စုအတြင္းရိွ တုန္႔ဟုန္း ၊ နမ့္ဆန္ ၊ မန္႔စန္႔ ၊ ေနာင္အိမ္ ရြာေဟာင္းႏွင့္ ရြာသစ္ ေက်းရြာမ်ားသို႔ မံုး၀ီး ရဲတပ္ဖြဲ႔၀င္မ်ား သြားေရာက္၍ ေငြက်ပ္ ၁၅ သိန္းေက်ာ္ခန္႔ ေတာင္းယူခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။

ဂ်ႏၷ၀ါရီ ၂၁ရက္မွ ၂၄ ရက္အတြင္း တုန္႔ဟုန္း ၊ နမ့္ဆန္ ႏွင့္ မန္႔စန္႔ရြာမ်ားတြင္ က်ပ္ ၃ သိန္း ၅ ေသာင္းႏွင့္ ၂၅ ရက္မွ ၂၈ ရက္အတြင္း ေနာင္အိမ္ ရြာေဟာင္းႏွင့္ရြာသစ္တို႔တြင္ က်ပ္ ၁၁ သိန္းေတာင္းယူခဲ့ေၾကာင္း ေဒသခံ တစ္ဦး က သွ်မ္းသံေတာ္ဆင့္သို႔ ေျပာသည္။

ထို႔အျပင္ တုန္႔ဟုန္း ၊နမ့္ဆန္ ႏွင့္ မန္႔စန္႔ရြာမ်ားတြင္ ေတာင္းယူသည့္ ေငြနည္းသျဖင့္ ဇန္န၀ါရီ ၃၀ ရက္က က်ပ္ေငြ ၁ သိန္း ထပ္ေတာင္းခဲ့သည္ဟု ဆိုသည္။

“မံုး၀ီးတိုက္နယ္ရဲစခန္းမွဴး ဒုရဲအုပ္ ရဲရင့္ေအာင္ ၊ ဒုရဲအုပ္ေအာင္မင္း ၊ ေဇာ္မိုးႏိူင္၊ရဲမင္းထြန္း အဲဒီလူ ၄ / ၅ ေယာက္ တုန္႔ဟုန္း၊ နမ့္ဆန္၊ မန္႔စန္႔ရြာေတြကို ဘိန္းခင္းဖ်က္ဖို့ဆိုၿပီး သြားတာ။ ဘိန္းခင္းကိုမဖ်က္ပဲနဲ႔ ေငြ၃သိန္းခြဲ ယူၿပီး ျပန္လာတယ္။ သူတို႔လာတာ နည္းေသးလို႔ ဆိုၿပီး ေနာက္ထပ္တစ္သိန္းေတာင္းေသးတယ္ လီေရွာရြာ ေနာင္ အိမ္ ရြာေဟာင္းနဲ႔ရြာသစ္မွာ ေငြ ၁၁ သိန္းေတာင္းတယ္” ဟု သူက ဆိုသည္။

အဆိုပါေက်းရြာမ်ားအနီးတစ္၀ိုက္ရိွ ေတာင္ေပၚေဒသမ်ားတြင္ ဘိန္းစိုက္ပ်ိဳးမႈ အမ်ားအျပားရိွၿပီး ေရြးေကာက္ပြဲကာလ ႀကံ႕ဖြံ႔ပါတီမွ မဲဆြယ္ စည္းရံုး ၎တို့ပါတီအား မဲထည့္ပါက လြတ္လပ္စြာ ဘိန္းစိုက္ပ်ိဳးခြင့္ျပဳမည္ဟု ေျပာဆိုစည္းရံုးထား ေၾကာင္း ေဒသခံမ်ားေျပာသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ေဒသအတြင္း ဘိန္းခင္းဖ်က္ဆီးမႈ မရိွဘဲ နယ္ထိန္းရဲတပ္ဖြဲ႔၀င္မ်ား ေငြေတာင္းယူမႈမ်ားသာ ရိွေၾကာင္း သိရသည္။ ၂၀၁၁ ဂ်ႏၷ၀ါရီ ၁၃ ရက္အထိ ျပည္နယ္ႏွင့္တိုင္းေဒသႀကီးမ်ားအတြင္း စစ္အစိုးရ၏ ဘိန္းခင္းဖ်က္ဆီးမႈမွာ ၁၀၁၁၇ .၆ ဧကရိွေၾကာင္း နအဖပိုင္သတင္းစာတြင္ ေဖၚျပထားသည္။

Read more »

ပေလာင္ေဒသတြင္းဘိန္းစုိက္ပ်ိဳးမွဳအဆမတန္တုိးပြားလာ

ရွမ္းျပည္နယ္ေျမာက္ပုိင္း မူဆယ္ခရုိင္ ကြတ္ခုိင္ျမိဳ႔နယ္ႏွင့္နမ့္ခမ္းၿမိဳ႔နယ္အတြင္းရွိ ေက်းရြာအေတာ္မ်ားမ်ား ၂၀၁၀ႏွင့္ ၂၀၁၁အတြင္း ဘိန္းအဆမတန္ စုိက္ပ်ိဳးေနေၾကာင္းသိရွိရသည္။ နမ့္ခမ္းေဒသခံတစ္ဦးေျပာျပခ်က္အရ“ ဒီႏွစ္ဆုိရင္ ဘိန္းစုိက္ပ်ိဳးတာ အဆမတန္ တုိးပြားလာတယ္ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ နမ့္ခမ္းၿမိဳ႔နယ္ ၾကံ့ဖြတ္ပါတီဦးေဆာင္တဲ့ ပန္းေဆးျပည္သူ႔စစ္ ေခါင္းေဆာင္ ဦးေက်ာ္ျမင့္က ေရြးေကာက္ပြဲစည္းရုံးေရးဆင္း ကတည္းက တရုတ္လီေရွာရြာေတြမွာဆုိ ဘိန္းစုိက္ပ်ိဳးလုိ႔ရတယ္ဆုိၿပီး စည္းရုံးေဟာေျပာေတာ့ လူေတြကအရမ္းစုိက္ၾကတယ္၊ ဘိန္းၿခံေပါက္တဲ့  အခ်ိန္တုန္းကဆုိ  တစ္ရက္ကုိက်ပ္(၄၀၀၀)ေပးေတာ့ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဘိန္းျခံအလုပ္ပဲ လုပ္ၾကတယ္၊ ဘိန္းျခံေပါက၊္ ဘိန္းျခံရွင္းတဲ့ အလုပ္သမား အမ်ားစုေတြက ပေလာင္ေတြျဖစ္ ၾကတယ္၊ သူတုိ႔၏လုပ္အားခအျဖစ္ တခ်ိဳ႔ျခံပုိင္ရွင္ေတြက ဘိန္းျဖဴ ၊ယာမ ေတြေပးတယ္၊ ဘိန္းသုံးစြဲတဲ့ အလုပ္သမားမ်ားတယ္ဆုိေတာ့ ဘိန္းျခံေပါက္ျပီး အိမ္ျပန္လာ တာေတာင္ ဘာပုိက္ဆံမွလဲမက်န္ဘူး၊” ဟုေျပာၾကားခဲ့သည္။ ဇန္နဝါရီလတုန္းက ဗ်ဴဟာမွဳးကုိယ္တုိင္ ပန္ေဆးရြာအထိကုိယ္တုိင္လာေရာက္ေသာ္လည္း တစုံတရာေျပာင္းလဲမွဳ မေတြ႔ရေၾကာင္း သိရိွရသည္။ ယခုလုိ  ဘိန္းျခံစုိက္ပ်ိဳးမွဳတုိးပြားလာသည့္အမွ် ဘိန္းသုံးစြဲသူမ်ားလည္းမ်ား ျပားလာေန ေၾကာင္းေတြ႔ရွိရသည္၊၊

 

Read more »

စစ္ေရးတင္းမာမွဳေၾကာင့္ မီးေသြးကုန္သည္မ်ားႏွင့္ အလုပ္သမားမ်ား အခက္အခဲၾကံဳ

ကခ်င္ျပည္နယ္ ဗန္းေမာ္ၿမိဳ႔နယ္ႏွင့္ ရွမ္းျပည္နယ္ ေျမာက္ပုိင္းနမ့္ခမ္းၿမိဳ႔နယ္ၾကားရွိသည့္ လမ္းေၾကာင္းအတြင္း မီးေသြးတင္ေဆာင္သြားလာခြင့္ကုိ ေကအုိင္ေအ(KIA)စစ္တပ္က၂၀၁၀ ဒီဇင္ဘာ၂၅ ရက္ေန႔ကစျပီး လုံးဝပိတ္ပင္ထားေၾကာင္း မီးေသြးကုန္သည္တစ္ဦးေျပာျပခ်က္ အရ သိရွိရသည္၊၊ မီးေသြးကုန္သည္တစ္ဦးေျပာျပခ်က္အရ  “က်ေနာ္တုိ႔က ပူးေပါင္းၿပီး ထင္းေတာဧက ေျမာက္မ်ားစြာကုိ ကခ်င္စစ္တပ္ဆီကေနပဲဝယ္ျပီး မီးေသြးဖုတ္တယ္ ၿပီးရင္တရုတ္ျပည္ကုိ သြားေရာင္းတယ္၊ အခုလုိ႔တင္ေဆာင္ခြင့္မရတဲ့ အတြက္ စားဝတ္ေနေရးအၾကပ္အတည္း ၾကဳံေနရတာေပါ၊  ဘာျဖစ္လုိ႔ ဒီလုိအၾကာၾကီး လမ္းပိတ္ထားသလဲေတာ့ က်ေနာ္ လည္းမသိဘူး အျခားမီးေသြးကုန္သည္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားလည္း ၿငီးေနၾကတယ္၊ သူတုိ႔ေျပာတာေတာ့ နအဖစစ္တပ္ႏွင့္ ကခ်င္စစ္တပ္တုိ႔ စစ္ေရးတင္းမာမွဳေၾကာင့္ လုံၿခံဳေရးအရ ကခ်င္ဘက္က ပိတ္ပင္ထားတယ္”  ဟုေျပာၾကားခဲ့သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ မီးေသြးဖုတ္သြား ေသာအလုပ္သမားမ်ားအားလုံးပါ လုပ္အားခမရေသးပဲ ျပန္လာေနရေၾကာင္းသိရွိရသည္။

Read more »

ဘိန္းစုိက္ပ်ိဳးသူမ်ားထံေငြလုိက္လံေကာက္ခံ

၂၅ ဇန္နဝါရီ၊၂၀၁၁ ကစျပီးရွမ္းျပည္နယ္ေျမာက္ပုိင္း မူဆယ္ခရုိင္နမ့္ခမ္းၿမိဳ႔နယ္အတြင္းရွိ မန္ပူးေက်းရြာအုပ္စုအတြင္း နမ့္ခမ္းဌာနဆုိင္ရာမ်ား၊ ရဲ၊ မူးယစ္၊ စစ္သားႏွင့္ေက်းရြာျပည္သူ႔စစ္မ်ားက ဘိန္းစုိက္ပ်ိဳးသူမ်ားအေပၚ မၾကာခဏလာေရာက္ၿပီး ေငြေကာက္ခံေနေၾကာင္းသိရွိရသည္။ ေဒသခံတစ္ဦးေျပာျပခ်က္အရ “ မန္ပူးရြာ၊ေက်ကင္ရြာ၊ေအာက္ပန္ယုတ္၊ အထက္ပန္ယုတ္ ၊တြန္ဟုန္ ႏွင့္ပန္ဟန္ရြာမ်ားတုိ႔ အာဏာပုိင္မ်ားက ဘိန္းစုိက္ပ်ိဳးတဲ့ မိသားစုမ်ားအေပၚ တအိမ္ေထာင္ လွ်င္က်ပ္(တစ္ေသာင္းငါးေထာင္) တိတိေပးရန္   ေက်းရြာျပည္သူ႔စစ္မ်ားႏွင့္ ရြာသူၾကီးမ်ားအား အတင္းေကာက္ခံခုိင္းတယ္၊ ဇန္နဝါရီ ၂၅ ရက္ကေနစျပီး ပေလာင္ရြာေတြမွာ လုိက္ေကာက္တယ္ က်န္တဲ့တရုတ္ခုိလုံလီေရွာရြာေတြကုိ ေတာ့မေကာက္ဘူး၊  သူ႔တုိ႔ေျပာတာေတာ့ သူတုိ႔က ပန္းေဆး ျပည္သူ႔စစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြဆီ ၾကိဳတင္တုိက္ရုိက္ေပးျပီးျပီလုိ႔ေျပာတယ္ ” ဟုေျပာၾကားခဲ့ပါသည္၊၊ ဆက္လက္ျပီး အာဏာပုိင္မ်ားသည္ ယခုခ်ိန္ထိဘိန္းခင္းမ်ား ဖ်က္စီးျခင္း၊စုိက္ပ်ိဳးသူမ်ား အားအေရးယူေဆာင္ရြက္ျခင္းမ်ား မရွိေသးသည့္အျပင္ ေငြေၾကးေတြကုိသာေကာက္ခံေနသျဖင့္ တအာင္း(ပေလာင္)ေဒသအတြင္း ဘိန္းစုိက္ပ်ိဳးမွဳမ်ား အဆမတန္ တုိးပြားလာျခင္းျဖစ္သည္။

Read more »

တအာင္းေဂၚည္းကုီင္းထည္း

Palaung in Thailand

The Lua and Palaung

The Lua have been in Chiang Mai the longest of all hill tribes. They are thought to have originated from the Lawa who were pushed into the hills by the Mon from Haripunchai and the Tai. The Lua accept alien ways fairly easily and over the years many have integrated and become like the Northern Thai. However a group of Lua have maintained a distinct identity, especially in upland villages.

They are found in the areas around Bo Luang (H108) and south towards Umpai. They practice swidden agriculture as well as wet rice cultivation and favour villages on the crests of hills. They believe in good and bad spirits and profess a belief in Buddhism. The women may wear costumes that have blue tunics and skirts to below the knees as well as a turban, but the men dress ordinarily The Palaung are the newest hill tribe to arrive in Chiang Mai. Like the Lua they may have originally been a lowland peoples. Both Lua and Palaung speak a language related to the Mon-Khmer family of languages.

The Palaung have been living in the Shan State of Burma for several centuries but have only started moving into Thailand since 1984 to escape from the fighting in their homeland. They number more than 2000 and live in six villages in the Doi Ang Khang and Chiang Dao areas. The Palaung are noted for their skill in raising crops. They are strict Buddhists who also believe in nature and animal spirits. Their villages must have a Buddhist temple or shrine as well as a shrine for propitiating the spirits.

Living in raised houses, families are extended with married sons usually living with the parents. Villages have a headman, who usually comes from the largest family, as well as monks and a shaman for curing sickness. Only Palaung women wear costume. They wear a short bright (often blue) long sleeved jacket with decorated trim and a red tube skirt with narrow horizontal white stripes. The women also wear large belts made of rattan coils that protect them and let them go to heaven when they die. Both women and men like to have silver and gold in their teeth.
ွSource; http://www.warthog.co.za/cmm/tourism/lua.htm

Read more »

ၿခိဴဝ္းတအာင္း(၁၉)မ်ိဳး

ပေလာင္လူမ်ိဳးတို ့တြင္မ်ိဳးႏြယ္စု(၁၉)မ်ိဳးစုရွိရာ

Read more »

တအာင္းေဂၚည္းကီုင္းခယ္(Deang Nationality)

Population and Distribution
The Deang ethnic group has a population of 17,935 that is widely distributed over a vast area of 30,000 square kilometers, mixing with the Dai, Jingpo, Va and other ethnic groups. Most Deang people live in Luxi County in Dehong Dai-Jingpo Autonomous Preference and in Zhenkang County in Lincang Preference in Yunnan Province. Some are also scattered in Yingjiang, Ruili, Longchuan, Baoshan, Lianghe, Longlin and other counties in Yunnan.

History
Deang ethnic group is one of the oldest tribes living in the south-west frontier region. They date back to the ancient 'Pu' people who lived in the Nujiang River region in the second century. In the Sui (581-618) and Tang (618-907) Dynasties, they were called 'mangman' (mang barbarians), 'puziman' (puzi barbarians), etc. They successively submitted to the Han (206 BC-220 AD), Jin (265-420) Dynasties and Nanzhou and Dali kingdoms. After the Yuan Dynasty (1271-1368), they were brought under the control of the Dai ethnic group.

Historically, at their peak, the Deang ethnic group dominated western Yunnan. This was especially during the 12th to 15th centuries, when the Gold Teeth Kingdom founded by their ancestors held sway over the whole region. Later, however, the Deang ethnic group gradually went into decline and was exploited and oppressed by other tribes. After the founding of PRC in 1949, they were named the Benglong ethnic group and in 1985, officially renamed the Deang ethnic group at the request of the Deang people.

Language
Deang people have their own language, which belongs to the Wa-Ang branch of the Mon-Khmer group of the Austroasiatic language family. Most Deang people can speak Chinese and languages of Dai and Jingpo. The Deang people have no written script of their own and Chinese is widely used.

Religion
The Deangs believe in Hinayana Buddhism and their daily life is closely connected to Buddhism. Most boys will become monks and study Buddhist scriptures in the temples after they reach the age of ten. Except for a few boys who are raised to the rank of Buddha, most will resume their secular life several years later.

Economy
Deang people mainly live on agriculture. The areas they inhabit are endowed with fertile land and a mild climate. The major crops include rice, corn, buckwheat, potato as well as walnuts and jute. Deang people are particularly adept at cultivating tea, while some engage in fishing and hunting. Handcrafts such as bamboo weaving are also undertaken.

Covered with primitive forest, these areas are abundant with precious Chinese medicinal materials such as fritillary, coptia, snow lotus, cordyceps sinensis, angelica sinensis, poria cocos, musk and bear gall. In addition, wild animals such as the wild ox, flying squirrels and many varieties of rare birds and animals are also found there.

Residence
Deang people like to build their houses near the mountain, with the doors facing the east. Their houses are mainly constructed with bamboo, with the frame made of wood and roof covered with couch grass.

Deang houses have two shapes: the square one and oblong one, in which the square ones are most popular. This kind of houses normally has two stories with the upper floor serving as the living area for the family and the ground floor is used for storage and provides accommodation for the livestock.

Tea trees can be seen everywhere around Deang houses and villages.

Diet
Rice takes a dominant place in their diet, corn, wheat and beans come next. The Deangs are adept at making various snacks such as bean curd, rice cake, tangyuan dumplings, etc. They have a choice of many vegetables, of which bamboo shoot is available all year round. Influenced by the Han people, many foods such as preserved bean curd and pickles are also can be found on their tables.

The Deangs have been great tea drinkers since very early times, and now every family has tea bushes growing around the house. The wine they drink is mostly home-produced.

Fashion
The men of Deang ethnic group generally wear a short black or blue jacket buttoned to the left side and short and loose trousers. They used to wrap their heads with black or white scarves decorated with colored pile beads on two sides. However, nowadays, many Deang boys have the same hairstyle as the Hans and do not like to burden their heads with so many ornaments. The Men also like to wear large earbobs and silver neck rings. In some areas, men have the custom of tattooing their bodies with designs of tiger, deer, bird and flowers.

Women's dress varies depending upon the area in which they live. Most women like to wear a black or blue sharp-collared short jacket buttoned down on the front. The jackets are decorated with velvet balls in various colors on the lower hem and the collar. They generally wear a long colorful skirt with horizontal stripes rather than trousers. The skirt covers the breasts above and reaches the ankles below.

Women of different clans are distinguished by the color and designs of their skirt. Women from the Black Benglong (a branch of Deang people) have several scarlet stripes on their black skirt; those from the Hua Benglong have four white stripes and one red one on their skirts. Women from the Red Benglong are characterized by a mass of red on the bottom of the skirts.

By tradition a Deang girl, upon coming of age, begins to wear dozens of rattan rings of varying thickness at the waist. Most of these waist rings are colorfully painted and carved with different designs. Some are plated with silver. Great pride is taken in the waist rings, because a woman wearing those which are finely made is considered diligent, clever and virtuous.

Festival
The most important traditional festival of Deang ethnic group is Caihua Festival (The Flower Picking Festival). It is mainly celebrated in Luxi County on Qingming day (April 5th). In the morning of the festival, all the Deang people will get up early and, bringing along their musical instruments, climb the mountains. They pick flowers and then sing and dance during the rest time. In the afternoon, they return home with their baskets full of flowers that are then used to decorate their houses and the whole village will be graced with the fragrance.

Deang people also have many festivals related to Buddhism. Of these, the most important one is 'The Water Splashing Festival'. It falls on the seventh day after the Qingming Festival. People wash the dust off Buddhist statues with 'water dragons'. They also splash water at each other as an expression of good wishes. Then, they form a long line behind elephant-foot drums and throng to the waters beside springs and rivers, celebrating the New Year by chasing and splashing water at each other. The most distinctive aspect of the Deang Water Splashing Festival lies in the tradition of presenting food to the elders and helping them wash their hands and feet. In this way, the young show their respect for their elders while seeking pardon for any misdeeds they may have done in the past year.

Both the 'Close-Door Festival' and 'Open-Door Festival' are also important.

Close-Door Festival
This is held on 15th September in the Dai ethnic group calendar. On that day, all recreational activities cease. For the following three months the fast days of Hinayana Buddhism are observed. During this period travel is forbidden, monks will study the Buddhist scriptures and accept provision in the temples; while practicing Buddhists attend lectures and sermons in the temples.

Open-Door Festival
This comes three months after the 'Close-Door Festival', namely on 15th December. It marks the end of the fasting. Grand celebrations will be held in each village. Recreation and relaxation become the order of the day. For the workers in the farming community this is a quiet season and folk activities such as traveling, visiting relatives, courting, espousal and marriage flourish again!

Read more »

သၽွမ္းျပည္ (ရွမ္းျပည္) အမ်ိဳးသားေန႔ အေၾကာင္း သိေကာင္းစရာ

သ႖မ္းသံေတာ္ဆင့္ ဴမန္မာဘာသာ ကၾန္ရက္စာမဵက္ႎႀာမႀာ လၿင့္တင္ေပးထားတဲ့ "သ႖မ္းဴပည္ (ရႀမ္းဴပည္) အမဵႂိးသားေနႛ အေဳကာင္း သိေကာင္းစရာ" ေဆာင္းပၝးကို ဴပန္လည္ ကူးယူ ေဖာ္ဴပလိုက္တာ ဴဖစ္ပၝတယ္။

ရႀမ္းဴပည္ အလံေတာ္ (အထက္) နဲႛ ေဖေဖာ္ဝၝရီ ၁၂ ရက္၊ ၁၉၄၇ ပင္လံုညီလာခံ မႀတ္တမ္း ပန္းခဵီကား (ေအာက္)။

 

                သ႖မ္းဴပည္ (ရႀမ္းဴပည္) အမဵႂိးသားေနႛအေဳကာင္း သိေကာင္းစရာ

သ႖မ္းဴပည္ (ရႀမ္းဴပည္) လူထု ေခၝင္းေဆာင္မဵားနဲႛ ေစာ္ဘၾားမဵား ဦးေဆာင္ ကမကထဴပႂမႁ အရ သ႖မ္းဴပည္ (ရႀမ္းဴပည္) အလယ္ပုိင္း ယခင္ လုိင္းခၝ့ (လဲခဵား) နယ္ ပင္လုံမႀာ ၁၉၄၇၊ ေဖေဖာ္ဝၝရီ ၃ မႀ ၁၂ ရက္ေနႛထိ ၁၀ ရက္ဳကာ ကဵင္းပခဲ့တဲ့ ဒုတိယ ပင္လုံညီလာခံဟာ ေဖေဖာ္ဝၝရီ ၇ ရက္ သ႖မ္းဴပည္ (ရႀမ္းဴပည္) အမဵႂိးသားေနႛနဲႛ ေဖေဖာ္ဝၝရီ ၁၂ ပင္လုံစာခဵႂပ္ေနႛ (ဝၝ) ဴပည္ေထာင္စုေနႛေတၾ ေပၞေပၝက္ေစခဲ့တဲ့ ကမာၲေကဵာ္ သမုိင္းဝင္ ေနႛရက္မဵား ဴဖစ္ဳကပၝတယ္။

၁၉၄၆၊ မတ္လ ၂၆-၂၈ ရက္ ပထမ ပင္လုံညီလာခံ ကဵင္းပစဥ္ သ႖မ္း (ရႀမ္း) ေစာ္ဘၾားမဵား ေကာင္စီ (Shan State Saophas Council) ဴပန္လည္ ဖၾဲႛစည္းခဲ့တုန္းက ေစာ္ဘၾားမဵားရဲႛ ကုိယ္စားလႀယ္ေတၾ ပၝဝင္ ဦးေဆာင္ တက္ေရာက္ခဲ့ဳကသလုိ ခၾန္ဳကာပု၊ ခၾန္ဘဉာဏ္၊ ေဒၝက္တာ စုိင္းေနာ္ခမ္း စတဲ့ လူထု ေခၝင္းေဆာင္ေတၾလည္း တက္ေရာက္ဳကပၝတယ္။

၁၉၄၆၊ ဂဵႃလုိင္ ၂၁-၂၇ ရက္မႀာ သ႖မ္း (ရႀမ္း) ေစာ္ဘၾားမဵား ေကာင္စီ အက္စ္အက္စ္အက္စ္စီ (SSSC)၊ ဥကၠႉ နမ့္ဆန္ ပေလာင္ေစာ္ဘၾား ခၾန္ပန္းစိန္ ဦးေဆာင္႓ပီး (၁၉၂၂၊ ေအာက္တုိဘာ ၁ ရက္က ဖၾဲႛစည္းခဲ့တဲ့၊ လူထု ကုိယ္စားလႀယ္ေတၾ မပၝဝင္ဘဲ အဂႆလိပ္ ေကာ္မရႀင္နာကုိယ္တုိင္ ဥကၠႉ ရာထူးယူထားတဲ့) ယခင္ ဖက္ဒရယ္ ဴပည္ေထာင္စု သ႖မ္းဴပည္ (ရႀမ္းဴပည္) ( FSSC - Federal Shan State Council) ကုိ အာခံ အံတုဖုိႛ အစည္းအေဝးတရပ္ ကဵင္းပခဲ့ဳကပၝတယ္။

အဲဒီ အစည္းအေဝး ဆုံးဴဖတ္ခဵက္အရ သ႖မ္းဴပည္ (ရႀမ္းဴပည္) လူထု ကုိယ္စားလႀယ္ေတၾနဲႛ ေစာ္ဘၾား ကုိယ္စားလႀယ္ေတၾ အတူတကၾ ပၝဝင္မဲ့ သ႖မ္းဴပည္ (ရႀမ္းဴပည္) ေကာင္စီ (SSC) ဖၾဲႛစည္းခဲ့ရင္ အဲဒီ ေကာင္စီအသစ္ကုိ လက္ခံ အသိအမႀတ္ဴပႂ႓ပီးအာဏာအပ္ႎႀင္းဖုိႚ၊ လက္ရႀိ (FSSC) အေဟာင္းကုိ ဖဵက္သိမ္းေပးဖုိႛ၊ ဗမာဴပည္ဘုရင္ခံ (Governor) ထံ ၃၊ ၂၊ ၁၉၄၇ ေနႛမႀာ ေဳကးနန္းစာ ပုိႛလုိက္ပၝတယ္။

၇၊ ၂၊ ၁၉၄၇ မႀာ အဂႆလိပ္ ဘုရင္ခံက "အက္ဖ္အက္စ္စီစီ (FSCC) ဥကၠႉ အဂႆလိပ္ ေကာ္မရႀင္နာမင္း႒ကီး သဘာပတိ လုပ္တဲ့ ႎႀစ္လည္ ေကာင္စီ ညီလာခံ ဆုံးဴဖတ္ခဵက္က လၾဲလုိႛ ဘယ္ဆုံးဴဖတ္ခဵက္မႀ အဓိပၯၝယ္ မရႀိေဳကာင္း၊ အဲဒီ ေတာင္းဆုိခဵက္ေတၾကုိ စၾန္ႛလၾတ္ ႟ုပ္သိမ္းရမႀာဴဖစ္ေဳကာင္း" ေဳကးနန္းစာ အေဳကာင္းဴပန္ခဲ့ပၝတယ္။

ဒၝေပမဲ့ အဂႆလိပ္ဘုရင္ခံရဲႚ ႌၿန္ဳကားခဵက္ကုိ ေစာ္ဘၾားေတၾနဲႛ သ႖မ္းဴပည္ (ရႀမ္းဴပည္) လူထု ေခၝင္းေဆာင္ေတၾ လက္ခံနာယူဴခင္း မရႀိဳကပၝဘူး။ ေစာ္ဘၾား ကုိယ္စားလႀယ္ ၇ ဦးနဲႛ လူထုေခၝင္းေဆာင္ ၇ ဦးစီ ပၝဝင္တဲ့ သ႖မ္းဴပည္ (ရႀမ္းဴပည္) ေကာင္စီအသစ္ ဖၾဲႛစည္း တည္ေထာင္လုိက္ဳကပၝတယ္။ ေကာင္စီ ဥကၠႉ စဝ္ခၾန္ပန္းစိန္ကပဲ မူလဘူတ ေရႀႛေဴပး ပင္လုံစိတ္ဓာတ္ အဴဖစ္ ေအာက္ပၝ ဦးတည္ခဵက္ (၃) ရပ္ကုိ လူထုအဳကား ရႀင္းလင္း ခဵဴပခဲ့ပၝတယ္။

(၁) အဂႆလိပ္ အရာရႀိေတၾ မပၝဝင္တဲ့ သီးဴခား သ႖မ္းဴပည္ (ရႀမ္းဴပည္) ေကာင္စီ ထူေထာင္ေရး။

(၂) သ႖မ္းဴပည္ (ရႀမ္းဴပည္) လူထု ကုိယ္စားလႀယ္မဵား ကုိယ္တုိင္ ေကာင္စီထဲ ပၝဝင္ေရး။

(၃) သ႖မ္းဴပည္ (ရႀမ္းဴပည္) လၾတ္ေဴမာက္ေရး။

အဲဒၝနဲႛ ပတ္သက္တဲ့ ေဳကညာခဵက္ကုိ ရန္ကုန္ အသံလၿင့္႟ုံဆီ ေပးပုိႛလုိက္႓ပီး အဲဒီ ၇၊ ၂၊ ၁၉၄၇ ညေနမႀာ အသံလၿင့္ေတာ့ တဴပည္လုံး ဗၾက္ေလာ႟ုိက္သၾားတယ္။

ပင္လုံ သေဘာတူညီခဵက္ လက္မႀတ္ထုိး႓ပီး ၃ ရက္ အဳကာ ၁၅၊ ၂၊ ၁၉၄၇ ေနႛမႀာ မူလ သ႖မ္းဴပည္ (ရႀမ္းဴပည္) ေစာ္ဘၾားမဵား ေကာင္စီ (SSSC) ကေန သ႖မ္းဴပည္ (ရႀမ္းဴပည္) ေကာင္စီ (SSC) အဴဖစ္ တရားဝင္ ေဴပာင္းလဲ သတ္မႀတ္လုိက္တယ္။

ပင္လုံစာခဵႂပ္ လက္မႀတ္မထုိးခင္ တရက္အလုိ ၁၁၊ ၂၊ ၁၉၄၇ ေနႛမႀာ အက္စ္အက္စ္စီ (SSC) ဥကၠႉ စဝ္ခၾန္ပန္းစိန္က သ႖မ္းဴပည္ (ရႀမ္းဴပည္) လူမဵႂိးေပၝင္းစုံနဲႛ ပတ္သက္ အဳကံႂးဝင္တဲ့ ေအာက္ပၝ ဆုံးဴဖတ္ခဵက္ ၃ ရပ္ဴဖစ္တဲ့ -

(၁) ေဖေဖာ္ဝၝရီ ၇ ရက္ကုိ အမဵႂိးသားေနႛ အဴဖစ္၊

(၂) ဝၝစိမ္းနီနဲႚ အဴဖႃေရာင္ လဝန္းအလံကုိ သ႖မ္းဴပည္ (ရႀမ္းဴပည္) အလံေတာ္ အဴဖစ္၊

(၃) ေခးတုိင္းေခးရာဇာ သီခဵင္းကုိ ယာယီ အမဵႂိးသား သီခဵင္း အဴဖစ္၊ သတ္မႀတ္ေဳကာင္း ထုတ္ဴပန္ ေဳကဴငာလုိက္တယ္။

လၾန္ခဲ့တဲ့ ၆၂ ႎႀစ္က စ႓ပီး ေဖေဖာ္ဝၝရီ ၇ ရက္ေနႛကုိ သ႖မ္း (ရႀမ္း) အမဵႂိးသားေနႛလုိႛ အစၾဲဴပႂ ေခၞေဝၞခဲ့ေပမဲ့ အဲဒီေခတ္ကာလ သမယ အေဴခအေနအရ အႎႀစ္သာရနဲႛ ဦးတည္ခဵက္ကေတာ့ လူမဵႂိးေပၝင္းစုံ သ႖မ္းဴပည္သူ (ရႀမ္းဴပည္သူ) တရပ္လုံးကုိ ကုိယ္စားဴပႂဖုိႛ ရည္ႌၿန္းခဲ့တာ ဴဖစ္ပၝတယ္။

၁၉၆၂၊ ဗုိလ္ေနဝင္း ဦးေဆာင္တဲ့ ဗမာစစ္တပ္ အာဏာသိမ္း႓ပီးေနာက္ပုိင္း အဂႆလိပ္တုိႛထက္ ခၾဲဴခမ္းစိတ္ဴဖာ အုပ္ခဵႂပ္မႁ ပုိကဵင့္သုံးလာလုိႛ သ႖မ္းဴပည္ (ရႀမ္းဴပည္) လူမဵႂိးစုမဵားအဳကား သပ္လ႖ိႂ ေသၾးထုိး ဖဲ့ထုတ္ စည္း႟ုံးမႁေတၾ တုိးပၾားလာတယ္။ အဲဒၝေဳကာင့္ သ႖မ္း (ရႀမ္း) လူမဵႂိးစုေတၾေလာက္ပဲ အမဵႂိးသားေနႛ ကဵင္းပ႓ပီး တဴခား သ႖မ္းဴပည္ (ရႀမ္းဴပည္) လူမဵႂိးစုေတၾ ပၝဝင္တာ သိပ္မေတၾႛရတာ ယေနႛတုိင္ ဴဖစ္ပၝတယ္။

ေနာက္ထပ္ ခဵႂိႚယၾင္း အားနည္းခဵက္ တခုကေတာ့ ေနာက္ခံ သမုိင္းဴဖစ္ရပ္ကုိ မေလ့လာတဲ့ သ႖မ္း (ရႀမ္း) ေတၾ အဲဒီ အမဵႂိးသားေနႛနဲႛ ဝၝ၊ စိမ္း၊ နီ အလယ္ လဝန္း ရႀိတဲ့ သ႖မ္းဴပည္သူသား (ရႀမ္းဴပည္သူသား) ကိုယ္စားဴပႂ အလံဟာ မိမိတုိႛ သ႖မ္း (ရႀမ္း) နဲႛပဲ သက္ဆုိင္တယ္လုိႛ ယူဆ႓ပီး သ႖မ္းေနႛ (ရႀမ္းေနႛ)၊ သ႖မ္းအလံ (ရႀမ္းအလံ) အဴဖစ္ ထင္မႀတ္လာဳကတယ္။

ဥပမာ၊ လူမဵႂိးအလုိက္ ယုံဳကည္ရာ ဓေလ့ထုံးတမ္းဴဖစ္တဲ့ သ႖မ္း (ရႀမ္း) ႎႀစ္သစ္ကူးပၾဲပၝ မကဵန္ (လူမဵႂိးအားလုံးနဲႛ သက္ဆုိင္တဲ့) သ႖မ္းဴပည္ (ရႀမ္းဴပည္) အလံကုိ လၿင့္ထူ ခဵိတ္ဆၾဲတၾဲကပ္ အသုံးခဵတာေတၾ အပၝအဝင္ ဴဖစ္တယ္။ သ႖မ္း (ရႀမ္း) မဟုတ္တဲ့ တဴခား သ႖မ္းဴပည္ (ရႀမ္းဴပည္) လူမဵႂိးစုေတၾကလည္း အဲဒီ အမဵႂိးသားေနႛနဲႛ အလံဟာ မိမိတုိႛနဲႛ ဘာမႀ မပတ္သက္သလုိ ေနလာဳကေတာ့ အာဏာရႀင္ ဗမာစစ္အုပ္စု အကၾက္ထဲ ဝင္႓ပီးသား ဴဖစ္သၾားတယ္။

သမုိင္း အစစ္အမႀန္ လႀစ္လႀန္လုိက္ရင္ သ႖မ္းဴပည္ (ရႀမ္းဴပည္) အမဵႂိးသားေနႛ ဴဖစ္တဲ့ ၇၊ ၂၊ ၄၇ မရႀိရင္ ဴပည္ေထာင္စုေနႛလုိႛ အမဵားသိဳကတဲ့ ၁၂၊ ၂၊ ၁၉၄၇ ပင္လုံစာခဵႂပ္ေနႛလည္း ရႀိမႀာမဟုတ္သလုိ ၄၊ ၁၊ ၄၈ လၾတ္လပ္ေရးေနႛလည္း ရႀိမႀာမဟုတ္ပၝဘူး။ ပင္လုံ ညီလာခံသာ မဴဖစ္ခဲ့ဘူး ဆုိရင္ ဴပည္ေထာင္စု အမည္ခံကေနႛ တုိင္းဴပည္ရဲႛ အေနအထားလည္း တမဵႂိးတဖုံ ေဴပာင္းလဲခဲ့မယ္ ဆုိတာ ေဴမ႒ကီးလက္ခတ္မလၾဲ ဴဖစ္တယ္လုိႛ သ႖မ္းဴပည္ (ရႀမ္းဴပည္) အေရး ေလ့လာသူမဵားက သံုးသပ္ပၝတယ္။

▪ - ¤ - ▪

Read more »